Schrijven maakt een comeback!

schrijven maakt comeback

Volgens een artikel in de Elsevier zorgt de digitalisering voor een herwaardering van schrijven.

Ik kan me daar wel wat bij voorstellen! Kijk alleen al naar de populariteit van bullet journals en handlettering. Bij allebei speelt schrijven een belangrijke rol. Het zette me aan het denken.

Hoeveel schrijf ik zelf eigenlijk nog?

Wat ik schrijf

  • Boodschappenlijstjes!
  • Briefje voor de kinderen waar ik ben, als ik weet dat ze thuis komen als ik er weg ben.
  • Afspraken in mijn Moleskine
  • Lijst met dingen die ik moet doen voor mijn blogs
  • Opdrachten die ik heb gekregen
  • Heel soms een ansichtkaart
  • Aantekeningen voor de Elite Blogging Cursus
  • Notities in mijn kleine Moleskine notitieboekje voor als ik een idee krijg

Al met al vind ik niet dat ik heel veel schrijf. Het zijn meestal korte aantekeningen. Echt langere teksten type ik altijd.

Typen: kennis gaat de oren in en en de vingers uit

In het artikel in de Elsevier zegt hoogleraar onderwijspsychologie Paul Kirschner (66):

‘De jeugd van nu tikt heel snel, bijna op spreeksnelheid. Maar het is een automatisme. De kennis gaat de oren in en de vingers uit.’

Dat klinkt niet zo best vind ik!

Volgens Kirschner verwerk je dingen beter als je je schrijft. Tijdens het schrijven ontstaat een extra geheugenspoor: de beweging van de spieren in je hand prikkelt de hersenen om verbanden te leggen.

De comeback van de pen!

Doordat schrijven dus weer populair wordt, neemt de verkoop van pennen ook weer toe! Vooral dikke pennen doen het goed las ik in de Elsevier.

Eén van de pennen die genoemd werden is een vulpen van T.S. Dupont. Voor de aardigheid besloot ik die eens te googelen! Weet je hoeveel zo’n pen kost?! 650,- voor een vulpen! Dat zijn nog eens prijzen. Maar ze verkopen daar ook pennen die duurder zijn dan 1000,-

Ik gebruik een Bic pen van de Action

Op de middelbare school schreef ik meestal met een vulpen van de Hema. Het liefst met paarse inkt. En soms gebruikte ik turquoise inkt. Maar anno 2018 gebruik ik een goedkope Bic pen die ik in een set bij de Action kocht. Ik schrijf niet vaak genoeg om een vulpen handig te vinden. Als je een vulpen niet vaak gebruikt, schrijft hij eerst niet goed is mijn ervaring. Net alsof de inkt een beetje is opgedroogd.

Verklaringen voor de populariteit van pennen

  • Je onthoudt dingen beter als je ze opschrijft.
  • Je wordt niet afgeleid door je laptop/computer/smartphone als je die even weglegt en alleen de pen gebruikt.
  • Nostalgie.
  • Een bepaald soort pen kan iets voor jou vertellen. De pen als een manier om jezelf te presenteren dus.
  • Sommige studenten schrijven zo slordig dat ze een onvoldoende krijgen voor een tentamen omdat het onleesbaar is.

Schrijf jij veel?

36 Responses to Schrijven maakt een comeback!

  1. Ik ben het er niet helemaal mee eens, mijn handen kunnen niet echt veel meer schrijven met een pen en het enige wat ik nog met pen schrijf, zijn de boodschappenlijstjes.

    Waar ik het wel mee eens ben, is dat veel mensen slechts one-liners schrijven op welke media dan ook. Vaak nietszeggende berichten…

    Ik schrijf graag, heb een weblog en een website, waarop ik het meest schrijf over de tuin, al dan niet met foto’s.
    Ook zie ik mail als brieven schrijven, maar willen mensen nog wel lezen?
    Heel wat mensen hebben gezucht over mijn lange mails, die voor mij als brieven schrijven zijn.
    Onlangs oude paperassen doorgenomen, waarin veel lange brieven van toen Internet nog niet bestond en je hoofdzakelijk communiceerde via geschreven brieven.
    Leuk om terug te lezen, maar men lijkt tegenwoordig te ongeduldig te zijn om lappen tekst te lezen.

    Ik heb brieven terug gelezen van 3, 4 kantjes en soms langer en echt niet alleen in groot handschrift.
    De stelling van “kennis gaat de oren in en de vingers uit” vind ik dan ook veel te kort in de bocht!
    Ook in de reacties op een weblog, in welke vorm dan ook bestaan doorgaans uit one-liners, slechts een enkeling, waaronder ik mezelf reken, schrijft een wat uitgebreider reactie, waaruit blijkt, dat ergens over nagedacht wordt.

    De bevestiging van een afspraak mag kort zijn, maar verder blijf ik graag mezelf, het “deugde” vroeger vòòr het Internet tijdperk en de vraag is eerder, waarom men nu niet meer wil lezen…

    Ik schrijf met de computer, echt heel blij, dat ik mezelf ooit het blind typen geleerd heb, maar de inhoud is voor mij alsof ik met de pen schrijf!

    Groetjes Lily

  2. Zowel op mijn werk als thuis maak ik altijd lijstjes met dingen die ik nog moet doen. Ideeën voor mijn blog noteer ik ook altijd in een boekje en ook mijn vakantieverslagen schrijf ik nog gewoon.

  3. Ik schreef vroeger samenvattingen van mijn huiswerk, en daarvan weer een samenvatting en dan een spiekbriefje. Niet dat ik die nodig had, het ging me inderdaad om het schrijven, het “in de vingers” krijgen. Gedichten maken of vertalen doe ik ook vaak met pen en papier. Kaartjes zijn ook handgeschreven voor ik ze verstuur. Dat laatste wordt erg gewaardeerd door de ontvangers!

  4. De hoogleraar ziet het wel erg somber in met “de jeugd van tegenwoordig”. Tjonge jonge. Maar ja, het scoort natuurlijk niet als je zegt dat het allemaal wel meevalt.

    Ja, het schijnt dat je al schrijvend de inhoud van de tekst iets beter opslaat, maar dat je met typen niks bereikt, vind ik toch wel erg boud beweerd.

  5. Schrijven heb ik altijd leuk gevonden. Ik ben van 1951 en heb leren schrijven met een kroontjespen. Dat moest heel secuur gebeuren want de meeste juffrouwen en meesters in die tijd bezaten naast hun onderwijsacte van de toenmalige “kweekschool” tevens een M.O. acte schrijven. Vandaar dat er veel aandacht aan besteed werd. Als de letters rafelig werden moest de kroontjespen schoongemaakt worden. Dat deed je met een inktlap die je kon kopen, maar de meeste moeders maakten deze zelf. Daarna schreef je gewoon verder. Alles mooi aan elkaar vast. De ophalen met een dun lijntje en de neerhalen met een dik lijntje. Dat moest onder een bepaalde hoek gebeuren anders bleef de pen bij een ophaal in het papier haken. Aan het einde van de zin had je vloeipapier in A5 formaat. Die waren er in het roze voor de meisjes en in het blauw voor de jongens. Die legde je dan op de laatst geschreven zin om de overtollige inkt weg te halen. Dat voorkwam vlekken. Daarnaast was het bedoeld om je rechterhand op te laten rusten om te voorkomen dat het papier vettig werd. En vettig papier daar hechtte de inkt niet mooi op.
    Verleerd ben ik het nog niet. Af en toe probeer ik het nog bij te houden. Bij voorkeur in de stijl die mijn moeder nog op school geleerd heeft. Ietsjes schuin met prachtige letters met mooie krullen en lussen. Het heeft wel wat. Het zegt ook wel wat over de tijd. Men had namelijk gewoon de tijd. En dat gold niet alleen voor het schrijven.

  6. Het ligt er helemaal aan wat ik moet doen. Verhalen en moeilijke documenten tik ik het liefst op de computer. Het is zo makkelijk om te gooien of te verbeteren. Schrijven doe ik met een potlood. Dat gaat lekker snel en omdat ik linkshandig ben, vlekt het tenminste niet.

  7. Ik schrijf graag en veel. Reisdagboeken, verslag van de etappes van lange-afstand-wandelingen (zoals Pieterpad, Drenthepad etc.). Ieder jaar ‘n moestuindagboek, En natuurlijk veel kaarten!

  8. Ik schrijf best veel. lijstjes wat ik nog moet doen, dingen die ik hoor of lees, ik heb een geluksdagboek, een wat ik meemaak boek, Een schrift waar ik mooie zinnen in schrijf, spreuken die mij iets doen, dingen die ik moet onthouden.
    Ik schrijf over films die ik gezien heb, musea en andere uitjes.
    Een vriendin van mij is schrijfster en schrijf alles eerst met een pen.

  9. Ik schrijf best nog wel veel, heb ook nog ouderwets een agenda, daarnaast schrijf ik nog wel kaarten naar mijn familie in het buitenland, maar zo veel als ik vroeger schreef ( hele lappen tekst) niet meer nee.

Leave a reply

CommentLuv badge