Op kamers: toen en nu

op kamersToen ik op kamers ging vond ik dat erg spannend.

Van het buitengebied van de Achterhoek verhuisde ik naar de grote stad Utrecht.

En mijn buurman had me op onheilspellende toon gewaarschuwd:

‘De verslaafden liggen daar overal laveloos tegen de winkelpuien.’

Dus de eerste weken in Utrecht hield ik angstvallig mijn tas tegen mijn lichaam geklemd, want ik verwachtte elk moment gewelddadig beroofd te worden. Ondertussen vroeg ik me af waar al die verslaafden dan toch waren.

5 strubbelingen toen ik op kamers ging

  1. Ik kon maar niet de bus vinden die mij naar mijn nieuwe kamer zou brengen! Het was nummer 11, maar alle bussen die ik zag hadden nummers hoger dan 20. wist ik veel dat je in Utrecht streekbussen en stádsbussen hebt! In de Achterhoek heb je alleen maar streekbussen… Geen wonder dat ik tussen de streekbussen, de stadsbus naar mijn kamer niet kon vinden.
  2. Verder herinner ik me dat ik me wilde inschrijven bij het stadhuis van Utrecht en ook dat niet kon vinden. Bedeesd vroeg ik een voorbijganger: ‘Waar is hier het gemeentehuis?’ Waarop die honend lachte: ‘Dat is het stádshuis!’
  3. Toen de postbode op een dag een pakketje kwam afgeven, wilde ik hem meteen even een postkaart meegeven om op de post te doen. Onze postbode op het platteland nam namelijk altijd onze post mee, aangezien er geen brievenbus in de buurt was. De beste man keek me aan of ik gek was en zei venijnig: ‘Die mot je zelf op de bus doen!’
  4. Verdwalen! Mijn man mag het graag tegen me zeggen: ‘Als jij een duif was, dan draaiden ze je meteen de nek om.’ Want ik heb totaal geen richtingsgevoel. Maar doordat ik voortdurend verdwaalde leerde ik wel de stad goed kennen : ) Want ik kwam nog eens ergens, ook al was dat dan niet de bedoeling.
  5. Heimwee. Ik heb best een tijdje geworsteld met heimwee. Ik miste vooral de Achterhoekse tongval die zo heel anders klinkt dan de Utrechtse. In plaats van een ‘deerntje’ was ik ineens een ‘wijffie’.

Dat zijn zo van die strubbelingen waar je als groentje van het platteland in de grote stad tegenaan loopt : ) Gelukkig liep ik in het tweede jaar van mijn studie tegen mijn huidige man aan, en vanaf toen voelde ik me prima thuis in Utrecht.

Kamer zoeken in 1988: de krant

Toen ik op kamers ging zochten mijn ouders en ik in de krant naar aangeboden kamers. Marktplaats bestond destijds helaas nog niet. Omdat ik nogal bleu was, leek het mijn ouders een goed idee dat ik ‘bij mensen’ in huis zou komen. Dus bekeek ik een kamer in Den Dolder bij een oudere dame. En een studentenhuis in Bunnik. Uiteindelijk vond ik een (zolder)kamer bij de familie Wolf in Utrecht. Maar heel lang heb ik daar niet gewoond. Na driekwart jaar verhuisde ik naar een studentenflat, wat toch een stuk fijner was!

Kamer zoeken in 2016

Inmiddels heb ik kinderen in de leeftijden van onder andere 19 en 21! En nu zijn zíj degenen die een kamer gaan zoeken. Mijn oudste zoon reist nu elke dag van de Achterhoek naar de Bilt. Dat is voor zijn stage prima, maar hij heeft al aangegeven dat als hij daar een baan kan vinden hij op kamers gaat.

Mijn oudste dochter heeft al meerdere keren gezocht naar een kamer via marktplaats. Ze heeft zelfs een keer gereageerd op een advertentie op marktplaats voor een kamer in Enschede. Dat is toen niets geworden. Maar zo nu en dan neuzen we graag samen op marktplaats rond om het aanbod te bekijken. Haar plan is om volgend jaar het ouderlijk huis te verlaten, want dan heeft ze hopelijk haar vertaalopopleiding Engels afgerond.

Wat me opvalt als ik hun mogelijkheden vergelijk met die van mij, dan is het dat de komst van marktplaats op kamers gaan makkelijker heeft gemaakt.

Want niet alleen kun je nu makkelijker een kamer zoeken, ook ligt er een wereld aan tweedehands spullen aan je voeten. Allemaal dankzij marktplaats.

Huisraad voor als je op kamers gaat

Mijn oudste zoon leeft nogal bij de dag, en plant weinig vooruit. Maar mijn oudste dochter doet iets wat blijkbaar een trend is geworden: ze is al bezig met haar uitzet : ) Dat wil zeggen dat ze her en der alvast huisraad koopt. Denk aan borden, bestek, snelkoker, kortom alles wat je nodig hebt om je eigen huishouden te runnen. Ze doet dat geleidelijk, om zo de kosten te spreiden wat ik een heel goed idee van haar vindt.

Want volgens het Nibud ben je voor een basis inventaris voor een eenpersoonshuishouden zo een slordige 7000 euro kwijt.

Hoewel mijn dochter daar volgens mij ver onder blijft, omdat ze slim is om veel tweedehands te kopen. Ook als het gaat om meubels bespaar je via de rubriek Huis en inrichting op marktplaats honderden euro’s!

Ben jij ‘op kamers’ gegaan? En hoe pakte je het aan wat betreft meubels en huisraad?

Ik schreef deze post in samenwerking met Marktplaats

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: