Ouderenzorg: is het echt zo erg?

zorgzwaartepakketZorgzwaarte pakketten

Toen ik elf was ging mijn oma naar een verpleeghuis. Ze was dement. Mijn moeder is altijd erg tevreden geweest over de zorg die mijn oma daar kreeg.

Onthutsend kijkje in de ouderenzorg

Maar sindsdien is er veel veranderd in de zorg. In de bibliotheek zag ik Ivo van Woerdens boek ‘Undercover in de ouderenzorg‘ liggen met als ondertitel ‘Dagboek van een bejaardenbroeder’. Ik was benieuwd, en nam het mee.

Het is een prettig geschreven boek, maar de inhoud was akelig!

Maar ik ben nu wel een stuk wijzer over de ouderenzorg! Ik wist bijvoorbeeld niet dat er tegenwoordig met zorgzwaartepakketten wordt gewerkt.

Hier onder zet ik de belangrijkste informatie uit Ivo van Woerdens boek voor je op een rijtje.

Hoe het geld verdeeld wordt in de zorg

Tot 1 januari 2010 kreeg een zorginstelling geld op basis van de volgende punten:

  • Grootte
  • Aantal bedden, ongeacht wie er in lag
  • Welke zorg er nodig was

Op 1 januari 2010 voerde de overheid een nieuw systeem in voor de zorg. Het idee was om meer te denken vanuit de cliënt. Dus niet uitgaan van de zorg die beschikbaar is, maar kijken naar welke zorg nódig is voor iemand.

Zorgzwaartepakketten

Welke zorg iemand nodig heeft wordt nu vastgelegd in een ZZP = zorgzwaartepakket. In totaal zijn er 10 zorgzwaartepakketten. Hoe meer zorg je nodig hebt, hoe hoger het pakket, en hoe meer geld er beschikbaar is voor de zorg. Het voordeel van een zorgzwaartepakket is dat je precies kunt zien wat iemand kost.

Hoe die zorg precies wordt gegeven en ingevuld wordt per zorgvrager uitgewerkt in een zorgplan.

Wie bepaalt het zorgzwaartepakket?

Het CIZ = Centrum Indicatiestelling Zorg kijkt op welke zorg iemand recht heeft, en geeft aan welk zorgzwaartepakket je krijgt. Het zorgkantoor van je regio koppelt daar een bedrag per dag aan.

De macht van het zorgkantoor

Zorgkantoren hebben veel macht. Zij bepalen aan wie ze het geld geven. Prof. dr. Guus van Montfort vat het zo samen: In de zorg heeft de patiënt een vraag: hij heeft hulp nodig. Maar de portemonnee heeft hij niet. Die heeft het zorgkantoor!

De zorgvraag en het geld zijn dus van elkaar gescheiden.

Van Montfort vind dat mensen zelf moeten kunnen bepalen waar ze hun geld aan uitgeven. Dat zorgt er volgens hem meteen voor dat instellingen ouderen beter gaan behandelen: ze willen immers niet dat hun klant elders zijn geld gaat uitgeven. Daarom is van Montfort voor PGB’s.

Zorgzwaartepakketten: kritiek

Het idee van mensen precies die zorg bieden die ze nodig hebben klinkt goed. Maar in de praktijk leidt het tot een grote papierwinkel, tekort aan personeel en te weinig tijd om mensen goed te verzorgen. Bovendien blijkt het aantal uren dat een verzorger op basis van een zorgzwaartepakket aan een bewoner mag geven, meestal te weinig te zijn. Sommige verzorgers in het boek Undercover in de ouderenzorg noemen het dan ook een verkapte bezuinigingsmaatregel!

Om meer uren aan een bewoner te kunnen besteden moet de verzorger dan eerst een zwaarder zorgzwaartepakket aanvragen. Dat geeft administratieve rompslomp, en levert eigenlijk nog steeds te weinig extra uren op.

Het boek Undercover in de ouderenzorg vond ik beslist geen aanbeveling voor het huidige systeem!

Heb jij ervaring met de ouderenzorg? Als verzorger of als familie van een ouderen? Hoe zijn jouw ervaringen?

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: