Wat is jouw voordeurbeleid?

Tijdens ons wekelijkse werkoverleg ging het gesprek over hoe voorzichtig je moet zijn als er wordt aangebeld.

Zelf had ik daar eigenlijk nauwelijks over nagedacht: als er wordt aangebeld, dan doe ik open. Wij hebben een glazen voordeur, dus ik kan niet eerst gluren wie er is.

Maar één van mijn collega moeders vertelde dat zij tegenwoordig eerst vanuit het keukenraam vraagt: ‘Wat is er?’

Ik herinner me wel een keer een aflevering van Oprah Winfrey waarin op het gevaar van ‘zo maar de deur open doen’ werd gewezen. Maar dat leek me toen zo’n wantrouwige manier van in het leven staan.

Als er een postbode voor mijn deur staat, dan ga ik er toch vanuit dat het een échte postbode is, en niet een engerd in postbode vermomming.

Een alternatief dat genoemd werd, was een kettinkje aan de deur, waardoor de deur niet helemaal open kan. Maar dat vind ik ook erg onsympathiek, en bovendien met vijf kinderen niet erg praktisch, want ze lopen in en uit.

Heb jij een bepaald voordeurbeleid?
Vraag jij meteropnemers, postbodes en dergelijke om een identiteitsbewijs?

18 Responses to Wat is jouw voordeurbeleid?

  1. Ik vraag ze niet om een identiteitsbewijs maar ik blijf er wel bij staan als ze de standen opnemen. IN de periode dat er bij ons in de krant stond dat er “valse meteropnemers” actief waren heb ik wel eens een meteropnemer naar mn deur meegenomen. Ik was in het speeltuintje aan het eind van de straat en ik zag m tevergeefs overal aanbellen en wenkte m toen. “ik woon daar, ik ben er wel hoor”. Voelde me achteraf wel een beetje dom.

  2. Nee ,eigenlijk niet. We hebben maar één deur, en dat is dus tevens de achterdeur. Die zit dan overdag ook nooit op slot. Ouderwets hè? Maar ik voel me wél altijd veilig met zo’n trouwe waakhond als Tukker aan m’n zij. Of dat terecht is moet nog maar blijken als er echt iets gebeurt…

  3. Als ze binnen willen komen, komen ze toch wel binnen. 😉

    Wij zitten in een luxe positie omdat we in een appartement wonen en daardoor iemand naar binnen moeten ‘zoemen’. Wil ik die persoon niet boven hebben, dan druk ik gewoon niet op het knopje (zoals bij energieverkopers).

  4. Ik ben daar veel te makkelijk in. Doe ´s avonds om half twaalf de deur nog open, als er aangebeld word.

    Husband wees mij op de gevaren en hij heeft wel gelijk.

    Maar ik ben te goed van vertrouwen en laat mensen te snel binnen. Daar moet ik nog aan werken.

    Liefs Frederique

  5. Ik woon ook in een appartement en daar moeten bezoekers eerst beneden aanbellen. Ik heb ook een kijkgaatje in de deur en controleer altijd eerst wie er staat. ‘s Avonds doe ik niet meer voor onbekenden open. Tja misschien te vaak ‘opsporing verzocht’ gekeken?

  6. Onze kinderen mogen de deur niet zomaar open doen. Alleen voor de postbode als dat de postbode is die we kennen, zo niet dan zeggen ze hem via de brievenbus dat het pakje wel in het schuurtje mag. Ook voor vaders en moeders doen ze niet open, communicatie via de brievenbus. Klinkt een beetje extreem maar dat val in het dagelijks leven wel mee. Ik zorg dat ik altijd wat collecte geld heb liggen bij de voordeur, ik laat nooit de deur open terwijl er onbekenden voor de deur staan. Ook let ik op de achterdeur als er twijfelachtige types aan de voordeur staan mij bezig te houden. Verder passeren onze kinderen geen voordeuren die ik niet ken als als ze ergens willen spelen en het kind is niet thuis dan mogen ze daar niet naar binnen. Daarnaast probeer ik ze met gezond verstand te laten beredeneren of ze een deur open doen of binnen gaan. Zo ging mijn oudste van 10 niet mee naar binnen bij de vader van een vriendinnetje, de ouders zijn kort geleden gescheiden en nu twijfelde ze of ze daar wel naar binnen mocht. Zo ook een meteropnemer vorig jaar die er nogal onzijdig uitzag, mijn oudste vroeg of het wel verstandig was dat ik die man/vrouw? had binnen gelaten. Dan bespreken we ook even de argumenten die ik daarbij hanteer. Toch is er bij onze kinderen geen angst, het inschatten van gevaar zit gewoon in ons opvoedingspakket en neemt geen grote plaats in.

  7. Het liefst laat ik niemand binnen, toch niet onverwacht. Maar met meteropnemers ed zal dat toch moeten. Maar dan zorg ik wél dat er iemand weet dat er op dat moment iemand aan de deur is, zodat ze snel kunnen reageren als ik niets meer laat weten. Ik heb een schrik gepakt in de periode D.utroux (België), die meisjes waren van mijn leeftijd …

  8. Zodra het donker wordt ‘s avonds doe ik de deur niet meer open. In de winter is dat dus al heel vroeg. Tenzij het St Maarten is, dan weet ik dat er aangebeld wordt. Als er een uniform voor de deur staat doe ik de deur open maar als het een verkoper is gaat de deur weer dicht na een vriendelijk ‘nee, bedankt’. Ik neem gewoon liever geen risico.

  9. Ik woon in een apartement en heb een intercom met zowel beneden als bij mijn voordeur. Het ‘beleid’ is dat ik vraag wie er voor de deur staat, maar soms doe ik gewoon de deur open. ‘s avonds als ik niemand verwacht doe ik niet open en beantwoord ook de intercom niet. Wie ‘s avonds komt heeft pech. Willen ze op visite komen prima, maar even van te voren opbellen.

  10. Ik ben heel eerlijk; ik doe de deur bijna nooit open. Nu werkt het mee dat er hier ongeveer 3x in het jaar iemand ‘ongevraagd’ aanbelt, de rest komt alleen verwacht. Als ik het niet vertrouw, dan loop ik gewoon weer weg. Wij hebben wel een deur met glas erin, maar als ik achterin de gang blijf staan en eerst kijk, ziet niemand me. Als mijn vriend thuis is, doe ik overigens wel sneller open dan wanneer ik alleen ben. Ook overdag heb ik er minder moeite mee.

  11. Bij de weg en langs het pad hebben we verlichting zodat we altijd goed kunnen zien wie er aan komt in het donker. In 1 van die verlichtings palen zit ook een bel zodat ik kan horen dat er 1 onderweg is. Bovendien hebben we 2 camera’s.

  12. Als het donker is laat ik sowieso niet een van de kinderen opendoen. Eigenlijk vind ik dat mijn man dat moet gaan kijken. Ook doe ik dan eerst nog het buitenlicht aan zodat ik kan zien wie er staat.

    Uniformen op zich geven mij geen vertrouwen. Ik ken de postbode & de pakketbezorger. Laatst kwam er een man die zei dat hij kwam om de ventilatiesystemen te reinigen, hier waren wij niet over ingelicht, dus die man kon eerst naar zijn baas gaan bellen.

    Na enige uitleg werd het duidelijk; Hij had in de rest van de straat voor dichte deur gestaan, en werd bij mij en een andere buur argwanend bekeken, wat hem zeer verbaasde. Het bleek dat de woningbouw vergeten was de brieven te versturen. 🙂

    Ik laat geen handtassen in de gang, en bij meteropnemers check ik de meterstand die ze invoeren.

    Streng he? Maar mijn motto is: beter voorkomen dan genezen.

  13. Ik doe altijd open, maar ik heb gemakkelijk praten, ik woon in een dorp aan een doodlopende weg.
    Heb verleden jaar voor het eerst voor Amnesty gecollecteerd, meteen ook de laatste keer.
    ‘s Avonds tussen 6 en 7 uur op zo ongeveer de koudste avond van het jaar.
    Als je dan ziet, dat mensen thuis zijn en toch niet opendoen, is balen.

  14. Ik doe in het donker sowieso geen deur open. Manlief ook niet. Voor niemand niet. Ook om te voorkomen dat ze zoonlief wakker bellen. Hier komt iedereen achterom die ik ken. De bel is vaak uitgetrokken en ik heb op de deur geplakt dat ik niet te wachten zit op colporteurs en jehova’s. Onaardig. Maar ja. Pech. Ik heb ook geen zin om mensen de weg naar België te moeten wijzen steeds. Zulke oenen moeten maar eens een kaart kopen.
    Ik steek alleen de bel in als ik een pakketje verwacht (de postbode komt ook vaak achterom) of ouders die voor het eerst een speelvriendje komen ophalen en ik niet heb gezegd dat ze achterom moeten komen.
    Scheelt tevens veel in ‘bedelaars’ ed.
    Da’s een leuke bijkomstigheid 😉 hahaha…

  15. speciaal voor dat doel heeft mijn man jaren geleden een raampje in de voordeur gezet. Hij is nogal snel bezorgd…wij wonen in een dorp aan een doodlopende weg, dus er komen niet zoveel mensen aan de deur, wat tegelijk een voordeel en een nadeel is. Als het vreemd volk is hoort niemand je als er iets gebeurt. De hond slaat eigenlijk altijd aan, dus kan ik alvast kijken wie er aan komt lopen. En als ik twijfel gaat eerst het kleine raampje open.

Leave a reply

CommentLuv badge