Neem eens wat vaker een plant mee!

Mijn oma was een groot voorstander van plastic bloemen. Eén keer per jaar haalde ze die even door een sopje, en voila, ze had weer een fris boeketje. Lange tijd vond ik mijn oma geweldig slim met haar plastic bloemen, en toen ik op kamers woonde investeerde ik hevig in plastic gebladerte.

Maar toen werd ik moeder, en langzaam maar zeker kreeg ik behoefte aan èchte natuur in huis. Helaas ging die behoefte niet gepaard met groene vingers, en menige plant kwam jammerlijk aan haar einde in mijn huis. Als ik een bloemenwinkel betrad zag ik de planten sidderen in hun bloempot, en in mijn verbeelding hoorde ik de ongelukkige die ik aanschafte jammeren. En thuis klonk nog het hoongelach van de achterblijvers in mijn oren.

Daarom beperk ik mij al enige tijd tot boeketten. Als die dood gaan, dan kan ik tenminste zeggen dat ze een natuurlijke dood stierven. Maar toen ik afgelopen dinsdag bij mijn vriendin op bezoek was prijkte daar een sierlijke, elegante witte plant. Hij deed me erg aan mezelf denken.
‘Van Ikea! Voor maar vijf euro!’ riep mijn vriendin.

Maar voor ik naar de Ikea kon rennen kwam ik die avond bij de Aldi, en laat daar nou precies zo’n plan bij de kassa staan! Dat moest wel een teken zijn, en snel laadde ik haar in mijn karretje en nam haar mee naar huis voor maar 2,95.

Ze heet Phalaenopsis, maar ik noem haar Orchidee, en ‘s avonds zing ik op tedere toon voor haar:

‘Je bent als een wilde orchidee,
die niets dan de zonzijde ziet.
Toch komen de tijden dat men je gaat mijden.
Weet dan dat één van je houdt.’

En dan wijs ik veelbetekenend op mezelf.

Ze ziet alleen wel een beetje pips…

Dus als iemand tips heeft voor de verzorging van een Phaeleonpsis, dan houd ik mij aanbevolen.

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: