Kind uit huis

kind uit huis

Zaterdag verliet mijn oudste zoon het ouderlijk huis.

Hij vliegt uit!

Het voelt raar.

Een beetje melancholiek

Aan de ene kant vind ik het superleuk voor hem dat hij op kamers gaat, en dat hij zo’n fijne plek heeft gevonden. En het is het natuurlijke verloop van de dingen. Ik moet steeds denken aan het gezegde:

‘Opvoeden is je kind wortels en vleugels geven.’

Oftewel geef je kind een goede basis en daarna de ruimte om uit te vliegen.

Maar ik voel me ook een beetje melancholiek.

Daar gaat hij. Het is het einde van een tijdperk.

Wat er allemaal verandert

  • Voortaan hoef ik niet meer te koken voor 7 personen. Sinds mijn oudste dochter veganistisch eet, en voor zichzelf kookt, was het toch al minder geworden. Maar voortaan hoef ik dus bijvoorbeeld echt niet meer twee bloemkolen te kopen.
  • Voortaan zal mijn oudste zoon niet meer om 19.15 binnen komen lopen na zijn werkdag. Iets wat onze hond Trixie ook wel even wennen zal vinden. Want hij speelde dan altijd even met de bal met haar.
  • Na een slordige 18 jaar verandert ons kind-van-de-dag-systeem. Volgens dit systeem ging ik jarenlang elke week met 1 kind naar de stad. Daar dronken we dan samen iets lekkers en gingen daarna naar de bibliotheek. Zelfs de twee twintig plussers gingen warempel nog graag met met mij koffie drinken 1 keer in de 5 weken.
  • Als ik mijn blog per ongeluk kapot maak kan ik niet meer even naar boven roepen voor hulp. Mijn in-house programmeur is niet langer ‘in da house’.
  • Hij zal niet langer elke zondagochtend bij de koffie van tien uur zitten. Hoewel hij wel heeft gezegd op bezoek te komen voor verjaardagen.

Maar daar staat tegenover dat ik nu bij mijn kind ‘op de koffie’ kan gaan. En dat hij goed genoeg gelukt is om op eigen benen te kunnen staan.

En meer kun  je je als moeder toch niet wensen.

En dat hij gelukkig wordt natuurlijk.

Zijn er bij jou al kinderen het huis uit? En hoe ervaarde je dat? Is het te vergelijken met een eerste schooldag?

53 Responses to Kind uit huis

  1. Mijn oudste is ook de deur uit, en ik heb daar echt een jaar over gedaan om aan te wennen. Was er best sip van. Inmiddels woont ze al weer jaren op zichzelf en is het ook gezellig om bij haar op bezoek te gaan.
    Mevrouw williams recently posted…Oplossing?My Profile

  2. Oef, dat lijkt me inderdaad even wennen! Gelukkig heb je nog een heel stel thuis 🙂

    Bij ons duurt het nog een hele poos maar ik zie er echt niet naar uit!

  3. Tja, bij mij zijn ze al jaren geleden uitgevlogen en zeker toen de laatste definitief uit huis was, is het best lastig geweest, maar inmiddels heb ik mijn eigen ritme weer gevonden, al heeft het een hele tijd geduurd.
    Wel vind ik het wat jammer, dat het contact minimaal is, omdat ze een druk leven hebben met werk en sociaal leven en ik ben geen mens om daar op aan te dringen.
    Maar ook daar ben ik inmiddels wel aan gewend.

    Vergelijkbaar met de eerste schooldag is het niet, het is het einde van een tijdperk, wat wel even wennen zal zijn, maar pas als de laatste de deur uit gaat, wordt het echt heel stil, niemand meer om voor te zorgen, gezellige dingen doen en nog zo wat van die dingen.

    Groetjes Lily

  4. Mooi verwoord Nicole. Onze dochter van 20 woont nu bijna 2 jaar op kamers in Zwolle maar komt nog wel geregeld thuis. Het gemis valt me mee, want we hebben wel veel contact, als achterwacht voor dochter problemen en ze post leuke filmpjes op Instagram. Zodat ik een kijkje in haar leven kan nemen.
    Onze zoon van 18 vertrekt na de zomer voor een buitenlandse stage van een half jaar naar Duitsland. Dan is het “nest leeg”.
    Marion recently posted…Stedentrip naar Rome of Venetië voor slechts 139,–My Profile

  5. In een jaar tijd waren beide zoons op kamers en ik moest vreselijk wennen de eerste maanden. Met oudste zoon had ik toen veel contact op skype.
    Toen we een beetje gewend waren, kwam jongste zoon weer thuis wonen. Ook dat was wennen en sinds een paar jaar woont ook oudste zoon weer thuis. Ik vind het gezellig, maar het voelt ook een beetje dubbel. Ik wil ook graag dat ze uitvliegen. Oudste zoon staat ingeschreven voor een huis, maar die wachtlijst duurt jaren. Hij heeft geen relie en dan is vrije sectorhuur onbetaalbaar voor hem of hij woont als een student. En daar heeft hij (terecht) geen trek in. Hij heeft een auto gekocht om sneller op zijn werk te zijn en meer vrijheid te hebben.
    Jongste zoon is weer een heel ander verhaal. Gisteren sprak ik kort met een vrouw die graag wilde dat haar volwassen kinderen het huis uit gingen. Ik vertelde dat ik het gezellig vond. Zij minder, ze maakten zooi en mopperden vaak over het eten. Mijn zoons helpen bij het huishouden en waarderen mijn kookkunsten 🙂

    • Jij hebt dus zogenoemde boemerang kinderen. Kinderen die het huis uitgaan en weer terugkomen : )

      Wat je zegt over dat het dubbel voelt vind ik heel herkenbaar. Enerzijds is het goed dat ze zelfstandig wonen, anderzijds is het natuurlijk ook wel gezellig dat ze er zijn.
      Vlijtig Liesje recently posted…Nederlandse taal onlogisch?My Profile

  6. Ik vond het vreselijk toen mijn oudste dochter de deur uit ging, op 14 juli studeerde ze af en op 15 juli ging ze met haar Franse vriend samen wonen in Frankrijk, we hadden gelukkig wel veel kontakt maar even samen een kopje thee drinken kon niet, ze is nu al weer jaren getrouwd en ze hebben twee heerlijke zoontjes, nu ik ook in Frankrijk woon zie ik haar heel vaak, we zijn vorige week nog een weekje samen op vakantie geweest. Toen mijn jongste dochter de deur uit ging vond ik het ook heel erg want dan is er echt een heel tijdperk afgesloten, ik ga regelmatig bij haar logeren en we facetimen bijna dagelijks. Sterkte ermee!
    Groet Adriana

  7. Mijn dochter ging niet echt “uit huis” maar bleef steeds vaker bij vriendje slapen en dat resulteerde in samenwonen. Toen het uit was wilde ze weer terugkomen maar dat leek mij geen goed idee. Ik was net, na de scheiding van haar vader, aan het alleen wonen en de bijbehorende vrijheid gewend en dat beviel prima. Gelukkig kwam er toen een fijne kamer vrij in het gebouw aar haar vader ook woonde en daar heeft ze jaren gewoond tot volgende vriendje bij haar introk en ze later samen verhuisden.

  8. Ja, dat doet wat met je, ik kan me herinneren, dat ik een week lang hoofdpijn had.
    Gelukkig wist ik dat ze samen was met 3 andere meiden en s’avonds samen aten. Het is was nog in de mobielvrije tijd, dus minder mogelijkheid tot snel even contact!
    We hebben zoveel vaste gewoontes om onszelf een houvast te geven, maar uiteindelijk gaat het erom om te leren om jezelf steeds weer opnieuw uit te vinden en soepel mee te gaan met het leven!

  9. Ik had al een paar keer kunnen oefenen als pleegkinderen vertrokken. Ook het soms wel en soms niet inwonen van de stiefkinderen was ik gewend. Toch brak mijn hart steeds een beetje meer toen mijn kinderen de deur uitgingen. Dat die moederband zo sterk is he. De laatste had nog wel lange tijd bij me mogen wonen maar werd plots uit het leven gerukt toen ze net zeventien was. Dat maakt dat je niet kan uitkijken naar een kopje koffie bij haar drinken, haar kamertje helpen inrichten, haar haar eerste stappen in haar eigen wereld zien zetten of in het weekend met stapels was thuis zien komen.
    Dat is écht zo ontzettend zwaar, dat gun ik niemand.
    Gelukkig is jouw zoon alleen verhuisd, en komt hij vast nog regelmatig langs. En je kan hem vast bellen als je met je computer vastloopt en zal hij de eerste tijd misschien wel bellen als hij wil weten hoe je dat bloemkoolsausje nou moet maken. .

    • Jouw bericht maakte weer heel wat bij mij los. 3 jaar geleden werd onze zoon van 19 jaar ook zo plotseling van onze zijde weggerukt door een ongeval. In de zomer daarna trouwde 2 kinderen van mijn vriendin en toen ze tegen me zei: Ik mis ze zo, dacht ik ook: Je kunt met ze bellen, je kunt bij ze op de koffie. O wat zou ik nog graag even met onze zoon praten, maar dat is voorbij. Het is natuurlijk wel normaal dat iemand zijn kind mist, als ze het huis uit gaan, maar het is niet te vergelijken met wat wij en zoveel anderen meegemaakt hebben. Heel veel sterkte in dit gemis.

  10. Ik zocht een baan en toen ik die in Brabant vond ging ik ook meteen het huis uit. Was in een paar weken gefixt. Denk dat mn vaders er net een jaartje aan gewend zijn, heb nu meer contact met ze. En hoeveel ik ook van ze hou ik wil helemaal nooit meer terug.

  11. Och jee dat zal wel flink wennen zijn. Zelfs in een vrij groot gezin zoals jullie hebben mis je toch de gewoonte van die persoon.

    Zelf kan ik me nog goed herinnere dat ik als 17 jarige introk bij vriend en zijn ouders. Inmiddels manlief en wonen we al jaren samen. De vrijheid die ik kreeg en geen dagelijkse ruzie meer met moeder. het was voor mij echt een bevrijding. Ik ben nog altijd dankbaar voor het feit dat mijn schoonouders mij in huis namen.

  12. Hier zijn de drie dochters al het huis uit, de zonen wonen nog thuis (door de week wel “op kot” in de stad waar ze studeren).
    Doordat de meisjes ook allemaal op kot waren tijdens hun studies, verliep de overgang tussen nog thuis en op kot en “helemaal op eigen benen” heel vlot!
    Ik heb er toch geen moeite mee gehad… Het is natuurlijk even wennen, maar het deed geen pijn of zo. En nu kan ik lekker een keertje gaan eten bij hen (en moet zeggen dat ze goed kunnen koken, daar heb ik wel voor gezorgd!)
    Ondertussen heb ik tot mijn grote vreugde zelfs als een kleindochter *verliefd*

  13. Een nieuwe fase voor moeder en zoon.
    Ik ging op mijn 18e op kamers. Wel elk weekend naar huis. Eerst van vrijdag t/m maandag. Later werd dat van vrijdag t/m zondag.
    Na mijn studententijd ben ik definitief uit huis gegaan, samenwonen.

    Eigen kinderen 3 en 6 dus dat duurt nog wel even.
    Marjons recently posted…Aliexpress, yes!My Profile

  14. Toen wij zo’n 5 jaar geleden naar hier verhuisden, werd oudste zoon gek van elke dag in de file naar zijn werk te staan. Na een jaar is hij dan terug ginds gaan wonen en inmiddels is zijn vriendin bij hem ingetrokken. Het was raar ja maar ik was het vrij snel gewend. De tweede staat klaar om uit te vliegen, ze is nu 23. Vooral het minder eten klaarmaken went niet😉. Hier is het wel zo dat de kinderen naar ons komen, niet andersom. Ten eerste wil ik geen lastige schoonmoeder zijn die te pas en te onpas binnenvalt. Ten tweede als ik naar elk kind op bezoek moet gaan zijn we een week verder😁. Ten derde wij waren verplicht om elke week naar mijn man zijn grootouders te gaan, van 16 tot 18u. Niks lastiger dan dat als je fulltime werkt en in de kleine kinderen zit en dat wil ik onze kinderen niet ‘aandoen’. Dus ze komen allemaal naar hier. En 1x/maand brunchen we met z’n allen, dus ook de partners. En dat loopt heel goed.

  15. Partir c’est mourir un peu, waar je ook afscheid van moet nemen, het doet altijd een (beetje) pijn, doch het maakt wel uit waarvan, maar jij bent degene die het voelt en er doorheen moet!

    • Ik voel me er weemoedig en melancholiek bij Mammalien. Als een soort blauwe plek, waar ik steeds even aan voel om te zien of het pijn doet ; )

      Het is gewoon een klein stukje afscheid. Maar als ik dan lees van Greet en Marjan die echt een kind zijn verloren, dan relativeert dat enorm.
      Vlijtig Liesje recently posted…Nederlandse taal onlogisch?My Profile

Leave a reply

CommentLuv badge