Een kritische kijk op adoptie

adoptieMarcel en Angelique adopteren vol liefde het jongetje Dukan. Maar aan het eind van hun verhaal zit Dukan in een inrichting.

Het boek De schaduw van Dukan biedt een kritische en onthutsende kijk op adoptie.

Lees mijn review van dit boek op mijn blog over boeken.

Hoe denk jij over adoptie?

9 Responses to Een kritische kijk op adoptie

  1. Ik zou het niet snel overwegen. Idd haal je een kind uit diens omgeving, cultuur, roots en familie.
    Wat mij pijn doet bij een geadopteerd kind is dat het bijna altijd een andere voornaam krijgt. Dat lijkt me nl voor een geadopteerd kind later heel moeilijk. De biologische ouder(s) hebben het kind een naam gegeven. Een van de weinige dingen die ze het kind hebben kunnen geven. Geef je een geadopteerd kind een andere naam dan ontken je diens achtergrond en ouders. Zo voelt het voor mij dan.

    Ik heb denk ik makkelijk praten over de keuze van adoptie omdat ik zelf twee kinderen heb gekregen.

  2. Ik ben zelf geadopteerd en ben zeer gelukkig. Ik ben absoluut niet gekwetst dat ik een andere naam heb. Dat is wel het laatste waar ik mij druk om maak.
    Ik ben hier 42 jaar woonachtig en beschouw mijzelf een echte Nederlander

    • Fijn om te horen Alice dat je heel gelukkig bent! Ik schrok best van het verhaal in het boek over Duvan. Ook al is het natuurlijk maar 1 verhaal.

      Ik kan me de liefde die je als adoptieouders voelt voor een kind zo goed voorstellen, en dat je zo’n kind een goed leven wilt geven.

      Dat maakt dit boek zo schrijnend.
      Vlijtig Liesje recently posted…Waarom ik nooit make-up draagMy Profile

  3. Het is een onderwerp waar zoveel kanten aan zitten. Het is niet goed of fout. Wanneer je het geluk hebt om zelf kinderen te kunnen krijgen kijk je er waarschijnlijk ook anders naar dan wanneer dat niet lukt. Maar een kritische kijk lijkt me heel belangrijk, het gaat toch in eerste instantie om het kind.

  4. Ik kijk positief aan tegen adoptie.
    Kan ook niet anders met onze fantastische adoptiezoon… 😉
    (die overigens gewoon zijn eigen namen heeft gehouden).

    Ik denk wel dat je er realistisch in moet stappen: het vraagt – zeker bij de adoptie van wat ‘oudere’ kindjes om opvoeden met hart, verstand en hier en daar wat extra handvatten. Aan de andere kant wordt dit ook heel duidelijk verteld in de voorlichting. Mensen stappen er als het goed is niet blind in.

    Weet je altijd wat de uitkomst is? Nee. Maar weet je dat met een gewone zwangerschap wel?
    Bespaarzuinig recently posted…Kinderschoenen vooruit kopenMy Profile

  5. In Nederland kun je ook bijna niet meer adopteren. Nederlandse kinderen komen in principe alleen voor pleegzorg in aanraking, ook als dat van 0 tot 18 jaar is.
    Kinderen opvoeden is sowieso al lastig. Een makkelijke peuter kan een vreselijke puber zijn, en een opstandige kleuter juist heel meegaand op de middelbare school. Je weet het nooit. En ik denk dat bij een kind waar je jezelf in denkt te herkennen (zoals bij je biologische kinderen) vergeef je meer dan bij kinderen waarvan je denkt dat hun ouders ‘verkeerd bezig waren’. Want dan zie je die ouders in het kind en de foute kanten die je ze zelf toedicht.
    Het is lastig.
    Maar soms is adoptie toch beter dan een kind aan zijn lot over te laten. Keuze tussen twee kwaden.
    Daenelia recently posted…De Parfum TagMy Profile

Leave a reply

CommentLuv badge