Nu zijn vrouwen nog niet vrij

nu zijn vrouwen nog niet vrijDeze week las ik het boek Nu zijn vrouwen nog niet vrij.

Hierin schrijft de Duitse journaliste en publiciste Birgit Kelle dat het vrouwen steeds moeilijker wordt gemaakt om hun eigen keuzes te maken. En dan gaat het vooral om de keuze om niet meer dan parttime buiten de deur te gaan werken, of zelfs fulltime thuis te blijven.

Er wordt wel steeds gezegd dat vrouwen keuzevrijheid moeten hebben, maar dan wordt er meestal in één adem bij gezegd: ‘En daarom moeten er meer crèches komen!’

Het mag dus wel duidelijk zijn wat die ‘keuze’ moet zijn.

Nou vraag ik  me af: hoe ervaren jullie dit? Hebben jullie het gevoel dat je echt vrij bent om je leven te leiden zoals jij dat wenst? Of voel je de druk van wat de maatschappij vindt wat je moet doen?

6 Responses to Nu zijn vrouwen nog niet vrij

  1. Simpel gezegd heb ik geen keuze. Dat klinkt misschien heel zielig maar zo ervaar ik het niet, hoor! 😉 Ik heb nooit iemand ontmoet met wie ik zou willen samenwonen/trouwen en kom niet uit een rijk nest. Ik heb dus altijd in m’n eigen levensonderhoud moeten voorzien en dat lukt met een parttime baan doorgaans niet zo best als je al je lasten in je eentje moet ophoesten. In die zin voel ik mij dus niet vrij om te kiezen. Ik kan er wel voor kiezen m’n leven binnen dat kader zo leuk mogelijk in te richten. (Al lukt dat al een tijdje ook niet zo best maar goed, daar kan de buitenwacht niets aan doen; is m’n eigen verantwoordelijkheid.)

    Het verbaast mij dat dit boek alleen maar lijkt te gaan over het recht van vrouwen om te kiezen. Zouden er geen mannen zijn die willen kiezen tussen fulltime werken, parttime werken of fulltime thuisblijven? Je zou toch denken dat emancipatie anno 2014 een zaak van zowel mannen als vrouwen is? Blijkbaar vergis ik mij.

    • Nee, dit boek gaat zeker ook over mannen! Kelle vindt juist dat vrouwen en mannen moeten samenwerken. Ze wil af van het beeld dat de vrouwen het slachtoffer zijn van mannen.

      Emancipatie 2014 is dus wel degelijk een zaak van zowel mannen als vrouwen in dit boek. Maar het gaat wel vooral over het feminisme, en hoe dat vrouwen opnieuw in een keurslijf dwingt, onder het mom van bevrijding.

  2. Dat blijft een moeilijk onderwerp.
    Vrije keuze, maar je moet wel in het stramien passen. Om het goed te doen moet je een spagaat kunnen maken tegenwoordig.
    Dat moeder zijn ook een vak is en een belangrijke taak voor de maatschappij is een ondergeschoven kindje aan het worden. Een soort van vergeten groente in het kwadraat. Vergeef me de metafoor. Ik vind dat moeders een belangrijke taak vervullen.

    Laatst zag op tv ook iets langs komen over dit onderwerp. Dat liet de keerzijde van de emancipatie zien. Als vrouw moet je een duizendpoot zijn tegenwoordig.
    Aan jouw reactie op Butterfly Maiden te zien gaat dit boek daar ook over.

  3. Ik kies ervoor om niet fulltime te werken, en gelukkig kán ik daarvoor kiezen omdat ik een goedbetaalde baan heb, en niet al teveel luxe nodig heb – ik hoef niet zo nodig een auto, een koophuis, een schouwburgabonnement, dure vakanties. (En misschien zou ik dat wel willen als ik het me zou kunnen permitteren?) Toen ik werd ontslagen bij een reorganisatie was dat wel spannend, toen moest ik wel een fulltime baan met veel reistijd aannemen als dat zo uitkwam, ook als ik niet zou willen, ook als ik dat (waarschijnlijk) niet vol zou kunnen houden. Maar gelukkig vond ik toen mijn huidige baan.

    In de titel van het boek, en ook in je stukje, gaat het alleen over vrouwen die niet vrij zouden zijn om te kiezen (voor een thuisblijfbestaan?). In mijn ideaal, en als mijn lief (man) was blijven leven, zouden we beiden niet fulltime werken, en als we kinderen hadden mogen krijgen: beiden voor de kinderen zorgen – natuurlijk hebben kinderen veel tijd en aandacht nodig, maar ik vind ook dat volwassenen voor zichzelf moeten kunnen zorgen. Dus als je niet ziek bent, en niet zo vermogend dat je van de rente kunt leven: gewoon betaald zoeken!

    (Ja, ik weet dat je het niet met me eens bent, maar ik geef over dit onderwerp graag mijn mening….) 😉

  4. Ik heb ervoor gekozen om thuis te blijven voor mijn gezin. In principe ben je daar vrij in, maar ik ervaar wel veel negativiteit vanuit de overheid en de media. Vrouwen die wel werken hebben het gevoel dat ze zich moeten verdedigen, en overschreeuwen zichzelf daarbij soms. (‘Ik ben een veel leukere moeder als ik werk’, die kan ik persoonlijk niet meer horen). Gevolg is dat de huisvrouwen zich weer in een hoek gedrukt voelen, enz. Zo voelt niemand zich echt vrij en gerespecteerd.

Leave a reply

CommentLuv badge