Tafelgewoontes

tafelgewoontesSoms heb je van die gewoontes, die zo gewoon zijn geworden, dat je er niet eens meer over nadenkt.

Borden van te voren vol geschept

Zo’n gewoonte blijkt mijn gewoonte om het eten van iedereen op een bord te scheppen voor de warme maaltijd. Pas als ieders bordje vol met dampend eten staat, roep ik iedereen. Sterker nog, dan heb ik alle pannen ook al opgeruimd en in de afwasmachine gezet. Zo kunnen we rustig eten, aan een schone en opgeruimde tafel. Mijn taak als kok, ober en afwashulpje zit er op.

Zelf opscheppen

Ik denk dat die gewoonte jaren geleden ooit gegroeid is. Waarschijnlijk om gekrakeel aan tafel voor te zijn! Maar ik kan het me niet eens herinneren. De reden dat ik het er nu over heb, is vanwege een gesprekje met mijn middelste zusje. Zij vertelde dat bij haar iedereen altijd zelf mag opscheppen. Dus toen kwam ik daar over aan het nadenken. Ik zie daar zeker wel de voordelen van: iedereen leert zo immers zijn eigen portie eten te bepalen. Dat kan later ook van pas komen: niet meer pakken dan je nodig hebt. Hoe leer je anders voelen dat je genoeg hebt?

Desondanks handhaaf ik toch mijn eigen beleid. Ik ben daar nu eenmaal aan gewend, en vind het prettig om in alle rust aan tafel te gaan zitten. Zonder dat er eerst nog zeven personen in de pannen moeten duiken, en elkaar bevechten om de scheplepel.

Mijn oma met 13 kinderen deed het ook

Wat ik overigens leuk vond om te horen, was dat mijn oma met dertien kinderen vroeger ook altijd iedereen van te voren opschepte! Misschien heb ik die gewoonte wel van haar geërfd. Maar het kan natuurlijk ook te maken hebben met een groter kindertal. Mijn zusje heeft 3 kinderen, en ik 5.

Wat zijn jullie tafelgewoontes?

26 Responses to Tafelgewoontes

  1. Wij scheppen graag op, ons eten dan he, aan tafel 🙂
    Mijn theorie is degene die bv geen broccoli lust kan dan zelf een extra aardappeltje pakken zonder mij, de kok te vermoeien en irriteren met gezeur over de oneetbaar vieze dingen die ik gekookt heb. Ik vind het namelijk prima en te begrijpen dat je iets niet lust, leg dat dan op de rand van je bord en irriteer mij daar niet mee.(of schep zelf weinig ervan op)
    sillie recently posted…Hallo wereldMy Profile

    • Grappig, bij ons gaat het ook ongeveer zo, je mag zeggen dat je er niet zo van houdt, maar niet dat het eten vies is. ‘Je eet ermaar omheen’ is het dan…

  2. Geeft inderdaad rust aan de tafel. Toen mijn kinderen klein waren deed ik het ook zo, maar dan wel met de pannen op tafel. Op mijn werk gaat het wel precies zoals jij omschrijft, alle borden opgeschept en dan pas aan tafel, dit dan echt om de broodnodige rust aan tafel…
    Fijne dag vandaag,
    Lieve groet,
    Mirjam

  3. Aardappelen en vlees (of rijst of frietjes…) schep ik altijd zelf op voor iedereen, afhankelijk welke groenten ook, maar eten we koude groenten, worteltjes, tomaat, sla, komkommer … scheppen ze dat zelf op… Maar ook ik schep voornamelijk alles zelf op voor iedereen.

  4. Hoe je het voor elkaar krijgt om elke dag een nieuw onderwerp te verzinnen vind ik echt knap!

    Hier schept iedereen zelf in de keuken op en wandelt met bord naar de kamer en o erg,we ploffen dan op de bank,wellicht het laatste taboe,je hoort aan tafel te eten he?;)

  5. Tafel dekken, iedereen roepen, pannen op tafel, als iedereen er is bidden en dan opscheppen. Soms door mij soms door iedereen zelf en soms voor elkaar. Regel is dat wat jezelf hebt opgeschept ook echt moet opeten, wat door mij is opgeschept hoeft niet helemaal opgegeten te worden. Soms zeg ik erbij dat ze moeten oppassen niet teveel te pakken omdat er mogelijk wat weinig is voor iedereen samen.

  6. Wij scheppen ook in de keuken op.
    Je hebt er wel een punt mee, dat het voor grotere kinderen beter is zelf op te scheppen. Niet alleen voor de hoeveelheid maar ook sociaal gezien misschien beter, ook wat voor anderen overlaten en anderen wat gunnen.
    Vroeger thuis ging de pan op tafel en schepte mijn vader voor iedereen op. Dat vond ik toen ik wat ouder was echt niet leuk meer.
    Moneypenny recently posted…Maandafrekening augustusMy Profile

  7. Iedereen die thuis is laat ik weten dat ik aan het eten ga beginnen, zodat ze aan tafel komen als er geroepen wordt dat het op tafel staat. De bordjes opmaken doe ik alleen als we buiten eten en iedereen op weg naar buiten een bordje meeneemt. Door-de-weeks komen de pannen op tafel, maar schep ik op en ook een bordje voor de laatkomers wordt alvast samengesteld om later op te warmen. Zelf extra opscheppen mag als het bord leeg is, iets minder trek: het bord hoeft niet leeg (maar dat is een zeldzaamheid). Alleen bij bijzondere gelegenheden, als de mooie dienschalen op tafel komen wordt er door iedereen zelf opgeschept. Het is zo gegroeid om het drukke ‘verkeer’ en jaloerse blikken aan tafel te voorkomen. Het is altijd nog zo gebleven, maar eigenlijk niet meer nodig…

  8. Ik schep meestal in de keuken op voor iedereen, maar laat de spullen staan. Kunnen ze nog een keer opscheppen, want hun eetlust wisselt nogal van groot tot zeer groot.
    Voor mezelf moet ik er dan echt om denken dat ik niet teveel opschep. In vergelijking met de mannen vind ik mijn bord vaak zo leeg;-)
    Wij eten bijna nooit aan de eettafel. Na het eten koken ben ik vaak blij dat ik makkelijk op de bank kan zitten en niet op een hoge stoel hoef want daar heb ik dan moeite mee.

  9. tegenwoordig zijn mijn dochter en ik nog maar met zijn tweetjes en scheppen we in de keuken op . sommige eetgewoontes van andere mensen zijn me altijd bijgebleven ,zo had ik op de lagere school en vriendinnetje waar de kinderen smorgens naast elkaar op de keukentafel gezet werden en dan gaf hun moeder hen om de beurt een hapje uit de pän met havermout, ik heb zon vermoeden dat ik daarom havermout nooit lekker ben gaan vinden hihi

  10. Ik zet de pannen op tafel maar prak het eten voor de kinderen zelf. (5 en 1 jaar) Manlief en ik scheppen voor onszelf op. Ik gebruik wel gewoon de pannen die ook op het vuur staan.
    Bij mijn ouders werd vroeger en nu nog de aardappels en groente in aparte schaaltjes gezet. Dit staat veel gezelliger maar betekent ook meer afwas. Wellicht dat ik daar later wel mee begin als de kinderen wat ouder zijn en mee kunnen helpen met de afwas e.d.
    Ik vind het niet gezellig als alles al in de keuken opgeschept wordt. Ik ben geen gaarkeuken. En op de bank voor de tv eten vind ik ook niet gezellig. Toen ik alleen woonde dekte ik de tafel ook altijd voor mijzelf, eet veel fijner.

  11. Ik eet nooit aan tafel.
    Maar vroeger thuis ging alles volgens een strikt regime.
    We aten precies om half zes en om zes uur stond alles weer netjes schoon in de kast.
    Zelfs toen ik ging werken en de trein (als ie op tijd was) om 3 minuten voor half zes aan kwam, werd er niet van afgeweken.
    Ik moest dus meestal als een gek rennen naar huis om nog snel m’n eten naar binnen te stampen.
    Marlien recently posted…Bellen in de tuinMy Profile

  12. Nicole, met je gewoonte bepaal je dus hoeveel iedereen “moet” eten. Hoe weet je eigenlijk hoeveel ze honger hebben ?
    Hoe gaat het dan met bord leeg eten? Moet?
    En wat als iemand een tweede keer wilt … Of meer aardappel of zoiets wilt?
    Ik ben curieus:-)

  13. Wij hebben met de kinderen altijd aan tafel gegeten en nu we met ons tweeën zijn doen we dat nog steeds. Toen de kinderen klein waren, achepte ik het eten, met een kleine lepel, op hun bord. Ze gaven zelf aan of het genoeg was. Vanaf een jaar of 6 schepten ze zelf het eten op hun bord, kleine porties zodat ze hun bord leeg konden eten en eventueel nog een 2E keer konden nemen. We wachtten wel tot iedereen opgeschept had voor we begonnen met eten.

  14. Mijn kinderen hebben op een Montessorischool gezeten, waar zelfstandigheid de rode draad was en is. Het is vanaf de kleuterklas dan ook al de gewoonte geweest dat mijn kinderen zelf opscheppen, en ook mede verantwoordelijk zijn voor het dekken en afruimen van de tafel. Dat had meerdere voordelen: het eten was niet de exclusieve taak van de moeder, ze leerden hoe je een tafel dekt (nee, niet de vork boven het bord, maar er naast), ze kozen zelf wat en hoeveel ze wilden en waren daar dan ook verantwoordelijk voor in plaats dat ik besliste hoeveel ze moesten eten (ik had daar als kind een bloedje hekel aan gehad dat een ander bepaalde dat ik iets moest eten waar ik van kotsen moest) en ze waren ook betrokken bij het opruimen van de boel, waarbij hen meteen even het principe ‘we gooien geen eten weg’ werd bijgebracht. Natuurlijk lette ik er op wel op dat hun ogen niet groter waren dan hun maag.

    Mijn dochter, die nu wat te zwaar dreigt te worden, heeft nu haar eigen oplossing: een ontbijtbordje voor het warm eten gebruiken. Dat doe ik zelf al jaren. Die dinerborden die nu te koop zijn zijn veel te groot en nodigen uit tot teveel eten.

Leave a reply

CommentLuv badge