Schrik

schrikGisteravond ging de telefoon tijdens het avondeten, mijn jongste zoon nam op en rende naar me toe met de woorden: ‘Iemand over Repelsteeltje!’
Hoopvol nam ik de telefoon aan, en een vriendelijke dame vroeg me wanneer we de kat precies precies kwijt waren geraakt. Toen bleek al meteen dat de tijden niet klopte, want zij had onze kat twee weken geleden gezien, dus nog voor zijn verdwijning.
‘Ja, want hij lag dood op het terrein van Willink,’ zei ze.

Toen ging mij een lichtje op, want was ik een paar weken geleden zelf ook niet overtuigd van Repelsteeltjes dood door het dode poesje in het bos? Dus ik kon opgelucht concluderen dat de dode kat die de mevrouw aan de telefoon had gezien niet onze Repelsteeltje was. Maar na de opluchting besefte ik dat we Repelsteeltje dus nog steeds kwijt waren.

Bovendien had ik toch de schrik in de benen vanwege de (vermeende) onheilstijding. Een beetje trillerig ging ik weer aan tafel zitten.
In ieder geval werken de posters die we hebben opgehangen. En ik blijf verhalen horen over katten die maanden later gewoon weer komen opdraven.

Dus nu denk ik maar gewoon: ‘Geen nieuws, is goed nieuws!’
Zeker na dit telefoontje. Was me dat schrikken…

6 Responses to Schrik

  1. Wat erg dat Repelsteeltje nog niet terug is, lijkt me zo moeilijk om daar niet voortdurend mee bezig te zijn. Ik vroeg me trouwens af wat er met het katje in het bos is gebeurd. Misschien heb je ’t wel geschreven, maar is die nog door de dierenambulance opgehaald of zo? Kan me zo voorstellen dat dat beestje ook een eigenaar heeft die misschien ten einde raad is.
    Ik duim heel hard dat Repelsteeltje snel weer opduikt!
    Oog op de Toekomst recently posted…Ik wil even niet meerMy Profile

    • De buurman waarvan het bos is, waarin het dode katje lag heeft het netjes begraven.

      Ik maak me wel ernstig zorgen over Repelsteeltje. Ik houd mezelf maar voor dat hij ergens in de kost is gegaan…

Leave a reply

CommentLuv badge