Speelafspraken

Ik vind speelafspraken belangrijk voor de kinderen, want ik vind het fijn voor ze als ze met andere kinderen kunnen spelen.

Speelafspraken kunnen stresserig zijn

Maar als ik heel eerlijk ben, vind ik speelafspraken voor mij als moeder best een gedoe. Wanneer de kinderen goed spelen is het prima, maar als ze gaan rondhangen en zich vervelen, vind ik dat stresserig. Dan is zo’n speelafspraak net een kinderfeestje in het klein.

‘Laissez faire, laisser passer’ versus bezoek aan binnenspeeltuin

Wat speelafspraken betreft voer ik het liefst een ‘Laissez faire, laissez passer’ beleid. Ik zorg voor de catering, voorzie ze van fruithappen en maaltijden, en dien als vraagbaak en veiligheidsnet bij vragen en ongelukjes. Maar wat spelen betreft moeten ze het eigenlijk zelf maar uitzoeken. In die visie weet ik mij ondersteund door experts die zeggen dat verveling goed is voor kinderen, en dat ze daarvan leren om creatief te worden.

Maar desondanks maak ik me zorgen als ze zich vervelen, en voel me verplicht ze allerlei leuke ideeën aan de hand te doen, die ze dan één voor één torpederen. In het ergste geval voel ik me geroepen koekjes met ze te gaan bakken of gezellig samen te knutselen. En ik houd helemaaaaal niet van knutselen. Zelfs mijn leraar handvaardigheid gaf toe dat het leek alsof op mijn werkstukken het ‘boze oog’ rustte.

En dan heb je ook nog de ouders die kinderen tijdens logeerpartijen trakteren op bezoekjes aan binnenspeeltuinen en de McDonalds. Daar voel ik me dan helemaal schamel bij afsteken met mijn laissez faire beleid. Maar tegelijkertijd vind ik dat de logeerpartij zélf al de traktatie is. Waarom dat overschaduwen met uitjes?!

Hoe ervaren jullie speelafspraken?
En hoe ga je er mee om?

12 Responses to Speelafspraken

  1. Onze zoon is nu 9 1/2 en maakt zijn eigen afspraken en mag ook op de fiets naar zijn eigen vriendjes. Ik ben dus nu niet meer gebonden aan het halen en brengen en dat voelt erg fijn. Heb weleens op hete kolen gezeten als een ouder 3 kwartier later kwam dan afgesproken en ik zelf een afspraak had 😉

    Ik ben ook van het zelf spelen en als het mooi weer is stuur ik ze lekker naar buiten. Ik doe weleens een spelletje met ze (vooral in de herfst/winter als het regent) maar ga ze niet urenlang entertainen. Logeren en blijven eten mag altijd en eigenlijk vermaken de kinderen zich altijd prima. Hier ook geen uitjes naar een ballenbak of een bioscoop etc.

    Wel verras ik ze soms met een picknick in de tuin, of geef ik ze een euro mee om een ijsje van 50 cent te halen bij de snackbar. Gewoon kleine dingetjes, maar het wordt altijd gewaardeerd.

    Groet Isabelle

  2. Ik vind het een opluchting om dit te lezen. Ik ben ook van de laissez-faire. Soms een knutseldingetje, maar ja, ik hou daar dan ook van. Of een keertje naar de speeltuin om de hoek, als het heel mooi weer is, dan neem ik wel een handwerkje mee naar het park en ga in de zon zitten (er alleen naar toe is niet haalbaar ivm drukke wegen). Maar niet teveel please. Dochterlief is vandaag samen met een vriendin spelen bij een vriendinnetje, ze gaan ondermeer naar het zwembad. Geweldig vind ik het voor haar, maar ik voel me direct tekort schieten als moeder, want ik moet al zuchten bij de gedachte aan de organisatie van dit alles. Ik heb ook het liefst kindjes te spelen met wie het zich vermaken vanzelf gaat en waarbij mijn rol is gemarginaliseerd tot die van cateraar en pleisterplakker. Maar dat zeg ik natuurlijk nooit hardop 😉
    Ik vind het trouwens ook gewoon belangrijk dat ze zichzelf goed kunnen vermaken, de vriendjes en vriendinnetjes komen tenslotte niet bij mij spelen, maar bij de kinderen, dus zijn zij de eerst verantwoordelijke voor het vermaak.
    Kortom, ik ben een beetje dubbel. Bewonder de ouders die zich vol overgave storten in de speeldates van de kinderen en van alles ondernemen, maar vind ook dat de kinderen hun eigen creativiteit mogen aanspreken om er een leuke dag/geslaagd uitje van te maken.

  3. Ik ben absoluut van het laissez faire! En als ze zich vervelen stuur ik ze 9 van de 10 keer naar buiten en dat is dan ook prima, soms moet je ze een beetje de goede kant op duwen en dan gaat de creativiteit weer stromen.
    Ik heb wel regels over binnen spelen: maximaal 1 vriendje tegelijk anders wordt het te druk voor me.
    Logeerpartijen zijn er regelmatig met beste vriendje. Als ons kind daar is wordt hij inderdaad altijd meegenomen naar pretparken, bioscoop, zwembad. Andersom gebeurt dat nooit, geen geld voor en geen energie. Wel gaat manlief tijdens de logeerpartijen vaak met de kinderen voetballen, draaien we leuke muziek, zingen we hard mee en houden we rekening met de eetvoorkeuren van de logee.
    Ander huis, ander regels. En de logee loopt met rode wangen van plezier rond, zelfs als hij hier de tafel moet dekken (regels van het huis, en dat hoeft hij thuis nooit te doen).

    Ik heb me wel eens schuldig gevoeld omdat ons kind dus zo vaak werd meegenomen, en dat schuldgevoel stopte acuut toen de ouders van dat vriendje gingen scheiden. Al die uitjes waren gewoon een bliksemafleiding denk ik nu…..

    • Ander huis, ander regels is zeker waar. Alleen dat maakt het natuurlijk al bijzonder voor een logee.

      Die uitjes als bliksemafleiding kan ik me wel wat bij voorstellen. Je bent dan toch heel druk met de kinderen in de gaten houden e.d.

      Ik vind jouw ‘programma’ gezelliger klinken!

  4. Als je kind niet zo vaak naar uitjes gaat geniet het (volgens mij) meer van de ‘gewone’ dingen. Die van mij genieten al van in de tuin spelen, een keer ‘picknicken’ (buiten eten op een kleed in de tuin), eens wat speciaals eten (dat doe ik wel wat vaker, daar houd ik van) en mee mogen helpen met koken. Zelf schoonmaken vinden ze ook fantastisch, als ik de ramen buiten zeem en ze zijn vrij, mogen ze meehelpen. Dat zijn toch juist de leuke dingen? En verder moeten ze van mij ook zichzelf vermaken. Nou is dat wel makkelijker als je meer kinderen hebt, als je er maar ééntje hebt lijkt me dat heel erg lastig, dan zou ik me verplicht voelen het kind bezig te houden en samen te spelen. Nu hoeft dat niet. Ik ben blij met mijn grote (vier meiden) gezin! Nu is er ook een vriendinnetje op bezoek (buurmeisje) en ze spelen heerlijk samen. Gaat niet altijd goed, maar meestal wel. Gezellig. En het is niet eens lekker weer buiten…

    • En het voordeel van een buurmeisje of buurjongen is dat als het niet meer leuk is, ze heel gemakkelijk naar huis kunnen. Het heeft iets vrijblijvends en relaxtst. Wat dat betreft mis ik hier op het platteland de twee buurjongetjes waarmee mijn jongste zoontjes altijd speelden wel. Hier op het platteland moeten echt speelafspraken gemaakt worden, met halen en brengen.

  5. Ik doe eigenlijk alleen aan transport van jongste, omdat die naar de meeste vrienden/vriendinnen nog niet zelf mag fietsen. Als er kinderen hier spelen heb ik juist lekker tijd om zelf iets te doen! Nou is jongste al 9, toen ze kleiner was lette ik wel beter op of alles goed ging. Catering doe ik alleen desgevraagd. Enorm laissez faire dus, hoera!! Ik heb het toch in me!!

  6. Gelukkig regelen de kinderen nu zelf hun speelafspraakjes. Mijn jongste van 8 spreekt niet graag af, liever stapt ze als ze zin heeft op de fiets en kijkt of er “iemand” thuis is om mee te spelen. Nu werd zij laatst als zwerfkind gezien, idd is zij één van de weiningen van haar groep 4 die de vrijheid krijgen zelf ergens heen te gaan, ik weet wel dat ze gaat maar niet bij wie ze uiteindelijk spelen gaat of niet. Ze komt wel weer keurig op de afgesproken tijd thuis. In de vakantie organiseer ik wel eens iets voor een groepje kinderen, een knutseldingetje ofzo. In de kerstvakantie bijv maakten we een omslag voor een agenda. Je noemde ook logeren, dat vind ik nu vreselijk, geradbraakte kinderen en een hoop was. Ik breng of haal ze liever om half 10 ’s avonds!Uitjes maken we alleen als gezin, dat vind ik belangrijk voor de onderlinge band.

  7. Tja dat is allemaal alweer een heeele tijd geleden. Soms vond ik het knap lastig al dat gespeel hier en daar. Op een gegeven moment waren er de bekende trainingstijden waardoor de warme pak op een bepaalde tijd op tafel moest staan. Jongste zoon presteerde het altijd om nooit, maar dan ook nooit op tijd thuis te zijn, grrr… Maar goed, de kinders vonden het alijd leuk om ergens anders of thuis te spelen en om met vriendjes en vriendinnetjes.
    Meestal vermaakten ze zichzelf wel, maar soms stond ik ook wel buiten aan het touw te draaien bij het touwtje springen, of helpen met knutselen.
    ´Gelukkig´ is die tijd voorbij, haha, nu spelen we met de kleinkinderen. Alles wordt gewoon weer herhaald! Over een (ik hoop een heleboel jaren) poos, zitten we op bij de aktiviteiten opvang in het zorghuis met medebewoners spelletjes te doen. Tja, je moet die oudjes dan ook bezig houden. Hopen dat de regering dan nog wat in het potje heeft zitten voor ons.

Leave a reply

CommentLuv badge