Schoolreisjes en moederangst

Hoewel ik mijn kinderen altijd heel enthousiast uitzwaai als ze op schoolreisje gaan, ben ik van binnen een stuk minder opgetogen. En altijd weer slaak ik een zucht van opluchting als ze weer heelhuids thuis zijn.

Dus toen ik het nieuwsbericht over het ‘drama met schoolbus‘ las, dacht ik zie je nou wel: ‘Schoolreisjes zijn soms best gevaarlijk! Ik wist het wel!’ En natuurlijk weet ik dat het bijna altijd gewoon goed gaat, en dat dit ongeluk een uitzondering is. Maar toch. Het raakt me precies in één van mijn grootste angsten. En ik kan me niet voorstellen wat die arme ouders nu doormaken.

Ik weet dat angst een slechte raadgever is, maar regelmatig vraag ik me bij schoolreisjes af: ‘Moet ik dat nou echt allemaal goed vinden?!’ Zeker nu ze alsmaar gekker worden, oftewel, verder weg. Zo moest mijn oudste dochter in Mavo 2 survivalen in Tsjechië!

Maar ja, je wilt je kind natuurlijk niet belasten met jóúw irreële angsten, en een leuke belevenis ontnemen. En ik besef terdege dat het míjn bagage is, niet die van de kinderen.

Hoe gaan jullie om met dergelijke moederangsten?
En hebben jullie je kind wel eens thuisgehouden van een schoolreisje?

Neem een email abonnement!

24 Responses to Schoolreisjes en moederangst

  1. Onze v.o. kinderen reizen dagelijks met de bus.
    Je moet reëel blijven: overal kan iets gebeuren.
    Het is altijd wel heel erg als zoiets gebeurt, omdat er zoveel mensen/kinderen bij betrokken zijn, net als vliegtuigrampen. Vind ik ook altijd zo eng. En ja, ook ik ben blij en opgelucht als ze weer heelhuids thuis zijn na een schoolreisje… zie ook altijd in gedachten verdwalende kindjes of erger…

    Eén keer heb ik oudste zoon thuisgehouden met een schoolreisje, dat was toen hij in groep 0 zat en ze met een volle bus naar het Land van ooit zouden gaan. Ik had daarvoor twee redenen: ten eerste vond ik hem te jong om het Land van ooit leuk te vinden/ te begrijpen en ten tweede vond ik hem te jong en te verlegen om hem mee te laten gaan met zo’n massa andere kinderen.

  2. Ik houd me dan maar altijd voor dat er dagelijks auto’s met complete gezinnen verongelukken en tieners ( en ergens denk ik dan ook…misschien maar beter met z’n allen dood…) en probeer het realistisch te bekijken maar zal wel als er een keuze is, m’n kinderen liever niet met een bus oppad sturen. schoolreisje ok, zomervakantie naar Spanje liever vliegen of interrail oid.

  3. mijn dochter liep altijd schoolreisjes mis,omdat elke school waar zij opgezeten heeft nooit op schoolreisje ging of ze zat net in de verkeerde klas of opleiding. en ik vond dat altijd heel jammer, want ze heeft hierdoor heel wat ervaringen misgelopen. nu snap ik je angst op zich wel,maar als je stil gaat staan bij alles wat er mis kan gaan, dan leef je toch wel erg gestrest, want het dagelijks leven zit vol met dat soort gevaren. Het verkeer, agressie op straat en school, pedofielen en zo kan ik nog wel even doorgaan.

    • Je hebt helemaal gelijk, en ik ben het ben met je eens. Maar ja, zeg dat maar eens tegen de angst en zorg! Ze liggen aan de ketting van mijn verstand, maar zo nu en dan zien ze hun kans en spelen op. En dit soort nieuwsberichten zijn natuurlijk een ‘trigger’.

  4. ik maakte er vandaag ook al een blogje over en je beschrijft gewoon ook mijn angsten als ze op schoolreis gaan… In mei gaat mijn zoontje (1e leerjaar) voor 3dagen/2 nachten op plattelandsklassen, is dus gewoon is België maar maakt niet uit…
    ik ben al heel de dag met mijn gedachten bij het ongeval, de kinderen die gewond zijn, de overleden kinderen en overleden volwassenen…

  5. Deze berichten van vandaag roepen absoluut dit soort angsten op. Maar, je kan als gezin in je eigen personenauto op weg naar, laat ik zeggen, het strand, ook zo’n bus tegenkomen waarmee iets gebeurt. En met jouw auto dan ook, zonder dat je zelf iets fout deed.

  6. Ik herken het heel erg goed. Nu zijn mijn kindjes nog jong. Maar soms zie ik echt overal angsten. Het zijn wel ‘mijn’ kleine koters en dan als je net even niet in de “mamamodus” zit gebeurd er wat. En wie moet je dan de schuld geven?

  7. Bij het horen van het bericht dat ik ook, zie je nou wel het is niet veilig. Ik heb (nog) geen kinderen maar ik ben sowieso niet vol van vertrouwen voor bussen qua vervoer. Ik denk dat ik er ook niet happig op word bij die schoolreisjes.

  8. Ik mocht niet mee naar polen, kwaad dat ik was! ter vervanging gingen we naar een tomatenkas en het feijenoord stadion. Maar dat ging toen meer om de medische zorg dan om de reis.

    Terwijl ik nu zelf vindt dat ze in het land zelf vermoedelijk wel op hun pootjes terecht komen, maar de reis er naar toe… nee vreselijk. Ik laat alleen mijn ouders en mijn broertje verder met de kindjes rijden (en m’n man natuurlijk) maar verder? Nee echt niet. Ben benieuwd hoe dat straks moet. Het gebeurt niet vaak maar als het dan een keer gebeurt is het meteen een vreselijk drama over het algemeen….

  9. Mijn hart draaide zich om toen ik het vanmorgen vroeg las. Dat is inderdaad ook een van mijn grootste angsten. Ik heb nog nooit “nee” gezegd tegen een schoolreisje maar ben er stiekum wel blij om dat mijn zoon in groep 8 zijn eind-kamp in een dorp om de hoek heeft, waar ze gewoon met de fiets naartoe gaan. Maar ook dan kan er wat gebeuren, dat realiseer ik me goed.

  10. mijn zoon is net terug vanuit diezelfde tunnel. Ik sta er altijd bij stil en ben blij als ze weer veilig thuis zijn, maar ik laat ze wel gaan.
    behalve jaren geleden toen mijn zoon een feestje had buiten de plaats dus met auto`s vervoert moesten worden. Die dag ijzelde het en ben ik gaan vragen wat het plan was, want dat mijn zoon nu niet in een auto gaat zitten.Hadden ze helemaal niet overna gedacht en wilden eigenlijk gewoon gaan,maar hebben daarna toch een thuis feestje gegeven en na de terleurstelling van de kids was het toch een leuk feestje geworden

  11. Ik ben echt een vreselijke moederkloek. Toen onze zoons nog op de basisschool zaten en op schoolreisje gingen vond ik het heel moeilijk om ze te laten gaan. Ik dacht altijd ‘had ik ze maar weer veilig thuis’. Ik zei het niet tegen ze. Ik vond het vroeger als kind helemaal geweldig om op schoolreisje te gaan en dan zit je dus niet te wachten op een overbezorgde moeder die zegt dat je voorzichtig moet zijn.

    Later naar het voortgezet onderwijs, oh, wat spannend, idem naar beroepsonderwijs en met het ov naar een andere plaats, dan de stap om op kamers te gaan.
    Ik vind het zo moeilijk. Ik heb alle vertrouwen in mijn zoons. Ze lopen niet in zeven sloten tegelijk. Ze hebben verantwoordelijkheidsgevoel.
    Maar goddank is er skype en zijn er mobieltjes.
    Ik ben gewoon stapelgek op die knullen. Ik vond moeder worden best een hele klus, loslaten blijkt dus net zo moeilijk te zijn.

    Net belde een zoonlief dat ie zich niet lekker voelde en dat hij naar huis wil komen. Ik mag me dus komende dagen uitleven en een zoon vertroetelen. Heerlijk! En tegelijk wil ik graag dat hij snel opknapt en gewoon weer lekker zijn gang kan gaan.
    Mijn moeder is ook al zo’n moederkloek. Ik schuif het dus maar op mijn genen.

    Vandaag het journaal op tv gezien. Ouders van kinderen die in die bus zaten en niet weten hoe het met hun kinderen is. Wat een verdriet, onvoorstelbaar groot. En ook ‘waarom’? Zo zinloos.

    VeggieMo

  12. Beide kinderen zijn in de bus naar Praag geweest en oudste ook naar Rome. Ik heb altijd een knoop in mijn maag als ze onderweg zijn. Afgelopen zomer zou oudste op de dag van de aanslagen in Oslo en omgeving zijn. Ook zoiets. Dan slaap ik gewoon niet meer! Maar ja, ik moet loslaten, maar dat gaat niet vanzelf, helaas.

  13. Iedere keer als mijn jongens op kamp of schoolreisje gaan, vind ik het lastig. Vraag me ook vaak af; moet dit nou allemaal, die kinderen het halve land doorsleuren. Ik ben altijd weer blij als ze weer thuis zijn.

    Mijn oudste zit nu op de middelbare en volgend jaar staat het eerste buitenlandse uitje op het programma, zucht, ik vind het vooruitzicht al afschuwelijk maar ik zie hoe erg mijn zoon er naar uitkijkt.

    Ik heb vandaag met een brok in mijn keel naar het nieuws gekeken en probeer dan maar te denken dat dat de uitzonderingen zijn, toch.

    Groetjes Yvonne

  14. Ik denk dat je die angsten je hele leven mee sleept. Dochter vond het altijd nodig om te wintersporten en ging met zo’n bus naar Tjechie en Frankrijk en jongste zoon moest zonodig 3 x naar die verschrikkelijke Spaanse badplaatsten. Ze waren toen natuurlijk wel ouder, maar ik was ook altijd erg blij als er een sms-je binnen kwam van: GEARRIVEERD, alles oke!
    Oudste zoon skypte van het weekend dat hij bijna een VIP is wat betreft zijn vliegmiles. Hij zit vaak meer in de lucht dan dat hij in z’n bed slaapt. Brrr…

    Met schoolreisjes, toen e klein waren, was ik altijd bang dat er eentje verdronk!

  15. Het is vreselijk wie het betreft en het media-circus maakt het er niet beter op, helaas. Krijg je dat ook nog over je heen.
    Walgelijk.

    Los daarvan waren mijn eigen ervaringen met dit soort schoolreisjes altijd een beetje van ‘doelloos door een vreemde grote stad dolen zonder enig toezicht of doel. Kan me niet herinneren ooit iets erg leerzaams gedaan te hebben. Sowieso; skieen an sich. Moet dat nou echt? Mijn kind is motorisch niet de sterkste. Ook zoals op onze school ‘survival-kamp’ met groep 8. Denk ik nu al ‘moet dat nou echt’. Moet het allemaal zo sensationeel en gevaarlijk zijn (iedere dwaas kan een survivalkamp beginnen, namelijk). Ik vind een jaar of 16 nog meer als jong genoeg voor dit soort zinloze excercities.
    Met de middelbare schoolkeuze over een aantal jaren zal meespelen of ze pochen met ski-reizen en survivalkampen en fanatieke gymleraren heb ik het ook niet zo op. Zulke scholen vallen dan al eerder af.
    En dan hebben we het nog niet eens over de kosten voor deze holle activiteiten.

    En dan dit. De nachtmerrie voor elke ouder.

  16. Ik heb diverse kinderen ook teruggehouden van schoolreizen omdat het te duur was en ik er het nut niet van inzag. Oudste mocht niet mee naar Normandie/Parijs en van het uitgespaarde geld zijn we met z’n allen in die periode 1 week weggegaan naar Cornwall. Een reis naar Frankrijk in een streek waar het kind met ons al was geweest mocht ook niet en in wintersport hebben we nooit geinvesteerd. Goedkoper en dichter bij huis mocht wel. We hebben echter als gezin met 4 kinderen toch altijd een kampeervakantie in het buitenland gecombineerd met bezoeken aan bezienswaardigheden. Zodra ze ouder waren en zelf hun reizen moesten bekostigen zijn ze inderdaad gaan Eurorailen en eentje heeft ook een complete wereldreis gemaakt. Als ze zo ver zijn dan halen ze er ook veel meer uit dan wat er uit een schoolreis wordt gehaald. Maar zolang de ouders niet het lef hebben om massaal NEE te zeggen is het einde van dit soort onzin niet in zicht.

  17. Ik heb zelf geen kinderen. Maar het verbaast mij om te horen waar ‘schoolreisjes’ tegenwoordig wel niet allemaal heen gaan. Er zullen toch best ook ouders zijn waarvoor dat allemaal te duur is?

    En natuurlijk kan er dicht bij huis ook iets verschrikkelijks gebeuren. Maar toch was, na de schrik om dat vreselijke ongeluk, een van de eerste dingen die ik dacht: “waarom gaan basisschoolleerlingen in hemelsnaam met de school naar wintersport?”

  18. Kind, ik loop elk jaar weer te janken als ik van de bus terug naar huis loop. De kinders met rode konen meteen al aan hun snoep, als de motor nog niet eens gestart is, moeder die naar de zakdoelen grijpt….toen de oudste dit jaar 3 dagen naar Ameland ging vloog ik de eerste dag tegen de muren op.
    Ieder jaar neem ik me voor géén tranen te plengen en ieder jaar bler ik in de gang thuis watervallen lang!
    Thuishouden, dat zal ik pas doen als het echt et gek wordt. Ik hou ze wel thuis van kinderfeestjes waarbij kinderen zonder diploma hun verjaardag in het zwembad vieren, en dergelijke.

Leave a reply

CommentLuv badge