Er zijn geen speeltuintjes op het platteland

Na bijna zes weken op het platteland is er één ding wat ik mis voor mijn kinderen: speeltuintjes! Iedereen heeft hier zijn eigen trampoline en klimrek/glijbaan/schommel.

Op ons oude adres zat, achter een bocht van de straat, een speeltuintje verstopt. Als de kinderen zich verveelden banjerden ze daar heen, en vonden meestal wel een verveelde lotgenoot. Dan verveelden ze zich samen, of gingen samen spelen. Dat speeltuintje was een ideale ontmoetingsplek.
Ik heb er zelf een buurvrouw ontmoet, waarmee ik nu nog steeds elke maandagochtend koffie drink.

Het voordeel van zo’n speeltuintje, is dat het ongedwongen is. Je hebt niet officieel afgesproken, en als je er genoeg van hebt, zeg je gewoon: ‘Ik ga naar huis!’
Mijn oudste zoon heeft in dat speeltuintje twee vriendjes opgeduikeld, die het gebrek aan vriendjes in zijn klas compenseerden.

Hier op het platteland vraag ik me bezorgd af: ‘Hoe moeten de kinderen nu vriendjes krijgen in hun nieuwe omgeving?!’

Het antwoord heb ik nog niet gevonden.

Neem een email abonnement!

Leave a reply

CommentLuv badge