Ben je een tut als je de achternaam van je man aanneemt?

Het oktobernummer van het tijdschrift Linda had als thema ‘tuttigheid’, en er stond een artikel in over de terugkeer van de ‘tut’. Met als ultiem bewijs van tuttigheid: de naam van je man overnemen.

Toen ik trouwde heb ik mijn meisjesnaam gehouden, omdat ik dat gewoon míjn naam en identiteit vond. En die wilde ik niet afgeven. Mijn man maakte het allemaal niks uit.

Heb jij je meisjesnaam gehouden?
Waarom wel, of juist niet?

Neem een email abonnement!

35 Responses to Ben je een tut als je de achternaam van je man aanneemt?

  1. Ik heb mijn eigen naam gehouden precies om dezelfde reden als die jij noemt 🙂 Mijn man had dat geloof ik ook liever dan dat ik zijn naam nam, dat heb ik net even gecheckt, want we hebben het er nooit over gehad geloof ik… En bij de naam voor de kinderen liet hij mij de keuze welke achternaam het werd (is zijn naam geworden, dat vond ik dan wel weer leuk).

  2. Ik heb ook mijn eigen naam gehouden, ik ben namelijk ik. Mijn man maakte het niets uit, gelukkig. Mijn naam is ook mooier dan die van hem, maar ik wilde vooral mezelf blijven.

    Mijn kinderen hebben trouwens ook mijn naam, dat is pas later besloten hoor, en met name door de agressie-toestanden van mijn schoonvader. Ik ben ook getrouwd met 3 man politie als beveiliging dus… dat geeft al iets aan…

    Mijn zus heeft ook haar naam gehouden, maar de kinderen hebben wel de naam van haar man gekregen.

    Mijn moeder zei een keer toen we het er over hadden, dat als ze had geweten dat het kon, ze ook gewoon haar eigen naam had gehouden, want ze heeft 3 jaar zitten stoethaspelen met zichzelf voorstellen en zo.

  3. Ik heb ook mijn eigen achternaam gehouden na ons trouwen. Ik vond het niet nodig, ben geboren met deze naam en ga er ook weer mee dood 😉
    Onze draagt de achternaam van mijn man.

    Groetjes Isabelle

  4. De man mag ook de achternaam van de vrouw aannemen als hij dat wil. Gek genoeg komt dit nooit voor. Daar is zelfs wetswijziging voor geweest, meen ik me te herinneren.
    In het zakenleven was het beter voor je carriëre als je je eigen naam aanhield. Inmiddels zijn vrouwen zo doorgestoten naar hogere functies, dat dat niet meer zo belangrijk is. Herinner mevrouw Kroes, destijds heel bekend onder de naam Smit-Kroes.

    Ik zou zeggen, what is in the name, hou gewoon je eigen naam. Laat kinderen voor hun 12e kiezen welke achternaam ze willen.

  5. Je man kan ook jouw achternaam aannemen. Als je a.s. man graag wil dat je zijn naam aanneemt omdat hij graag wilt dat je een eenheid bent, dat kun je voorstellen om samen onder jouw naam door het leven te gaan. Je kinderen krijgen dan ook de achternaam van de vrouw. Prima oplossing!
    Door zo’n voorstel wordt het de man pas goed duidelijk wat het betekent voor een vrouw de naam van de man over te nemen.

  6. Ik heb mijn eigen naam gehouden. Ik erger me ook heel erg aan de aanname dat ik de achternaam van mijn schatje gebruik. Toen ik me aanmeldde in het ziekenhuis moest ik mijn naam opgeven. Ook moest ik doorgeven wie mijn partner was. En prompt werd ik in de verdere contacten aangesproken met de achternaam van mijn schatje, tot aan de pas van het ziekenhuis aan toe. Ik heb daar een heisa van gemaakt want ze vonden het maar stom dat ik er over viel. Maar ik ben niet mevrouw X zei ik dan. Ja maar uw partner heet wel zo mevrouw en de meeste mensen nemen de naam van hun partner aan. Ik werd steeds kwaaier, want vraag dat dan netjes van te voren: hoe wenst u in de contacten en briefwisseling te worden aangesproken?Zo heb ik ook gelazer gehad met de bank en meerdere instanties.
    Ik vind hett fijn dat iedereen tegenwoordig het recht heeft om zijn eigen keuze te maken. Vrouwen die de achternaam van hun man aannemen worden onterecht voor tut uitgemaakt, ze moeten het helemaal zelf weten. Als het jou een goed gevoel geeft dat iedereen in het gezin hetzelfde heet, zoals zena schrijft, gewoon doen! En vrouwen die principieel dit niet willen doen en veel moeite nemen om dus fouten te herstellen (omdat de samenleving er nog steeds van uitgaat dat je de naam van je man aanneemt), worden als zeikerds ervaren.
    Het is nooit goed lijkt wel.

  7. Allereerst ben je in mijn ogen de grootste tut als je eerst om je heen kijkt wat ‘men’ vindt en je daaraan conformeert.
    Ben je het woord tut niet waard als je tuttigheid als negatief ervaart.
    Niks mis met tuttig zijn. Lekker doen.
    Verder vind ik als je de achternaam van je man wilt aannemen hoef je daar niet meer redenen voor op tafel te leggen dan: ‘ik wil dat’ punt.
    Iedereen die daar weer op zijn eigen initiatief maar weer wat van vindt in het wilde weg, begeeft zich op privéterrein, toch?
    Wij hebben er destijds voor gekozen om beide namen voor beide partners te nemen. We heten allebei dus …. …. geen streepje ertussen, niks.
    We kwamen er al snel achter dat ‘zo dubbele achternaam?’ blijkbaar nogal kakkineus was, maar dit was absoluut niet de reden om zoiets te kiezen.
    Het was een eerbetoon aan mijn vader, die helaas een paar maand voor onze bruiloft overleed en onze getuige zou zijn.
    Maar a la, ik ga nu als ‘van adel’ door het leven.
    Yolanthe Sneijder Cabau van Kasbergen-effect…
    (hmm mijn moeder heeft nog een achternaam met ‘van der’ ervoor, zal ik die er ook nog eens bijplakken?)
    Groetjes Tanya

  8. Ik ben niet getrouwd, maar al wel 25 jaar samen met mijn vriend, we hebben drie kinderen tussen de 23 en 17 jaar. Soms krijg ik in het ziekenhuis, n.a.v. opgave persoonsgegevens een ponsplaatje met achternaam man-streepje eigen achternaam. Dat laat ik dan meteen herstellen, niet om dwars te liggen, maar ik heet gewoon niet zo, omdat ik niet getrouwd ben. Ook ik wilde mijn eigen kentekenplaat houden, ben geen aanhangwagen van iemand anders. Dat beeld heb ik er altijd bij gehad.
    Op de basisscholen waar mijn kinderen heengingen, heet iedereen ‘moeder van’, of ‘vader van’. Als ze je iets beter leren kennen, word je ‘Heleen, moeder van’, of ‘Joost, vader van’. En zodra je kind van school af is, is iedereen je weer vergeten. Dus dat vond ik geen reden om een andere achternaam aan te nemen. Op de middelbare school zijn de contacten met school beperkt, bovendien is er op scholen een behoorlijk verloop aan personeel. Een eenheid zijn we toch wel, dat zit ‘m volgens mij in andere dingen. En als de kinderen het huis uitgaan, is die eenheid toch al weer uiteen aan het vallen.Dan beginnen ze ‘voor zichzelf’. De laatste tijd merk ik wel dat ik bij sommige mensen het weer vaker over ‘mijn man’ heb omdat die bij ‘mijn vriend’ ineens schijnen te denken dat hij niet de vader van de kinderen is. Grote kinderen en niet getrouwd… dan ben je dus ooit gescheiden? Nee, hoor. Groet, Hsm.

  9. Ik heb een geregistreerd partnerschap en heb mijn meisjesnaam aangehouden. Ik vind het zo vreemd dat ik dan ineens midden in mijn leven een andere achternaam krijg. Vriendlief heeft ook gewoon nog zijn eigen achternaam, de kinderen hebben ook zijn naam.
    Op kaartjes worden we altijd doodleuk de familie van L genoemd maar dat irriteert me wel. Ik begrijp dat niet iedereen mijn achternaam kent of het makkelijk wil schrijven, maar toch.

  10. Ik heb een achternaam die nogal lastig te verstaan is en het leek mij destijds een goed idee om de naam van manlief aan te nemen die ik ook nog leuker vond.
    Dat is nu bijna 25 jaar geleden. Manlief maakte het niks uit.
    Achteraf had ik liever mijn meisjesnaam gehouden, want manlief zijn naam mag ik ook nog regelmatig spellen 😉 en mijn eigen naam vind ik nu wel origineel.

    Groetjes, VeggieMo

  11. Ik noem het altijd mijn eigen naam ipv meisjesnaam. Toen de derde vlak na haar geboorte zo ziek was dat ik bang was dat ze het niet zou redden heb ik besloten mijn mans naam en dus ook die van de kinderen aan te nemen. Ik had nog zo weinig met haar gedeeld, ze was niet vernoemd… Inmiddels vind ik het ook wel handig, het is altijd duidelijk dat ik de moeder ben en niet de nieuwe vriendin van vader of wat dan ook.

  12. Komende lente ga ik trouwen en neem ik de naam van mijn vriend aan. Eindelijk, eindelijk voor het eerst in mijn leven, heb ik dan dezelfde achternaam als mijn gezin 🙂 Voor mij voelt het als samen een team worden, familie, gezin.
    Onze kinderen hebben al zijn achternaam en dus prijkt er straks een bordje; fam. huppeldepup aan de voordeur, in plaats van een lijst voor (en achter)namen, zoals ik gewend was.. 🙂
    Dan maar tuttig 😉

  13. Ook al hebben we hier allemaal dezelfde achternaam, toch was er af en toe verwarring. Onze kinderen noemen ons al vanaf kleuterleeftijd ofzo bij onze voornaam.
    Wij kregen onze kinderen nogal jong en aangezien wij er ook nog jong uitzagen klopte het plaatje niet. Nu nog steeds niet altijd. Soms wordt er gedacht dat zoonlief een partner van me was. Wel hilarisch. Heb ik ook eens gehad toen ik met mijn vader een boodschappenkar aan het vullen was 🙂

    Groetjes, VeggieMo

  14. Ik vond het juist gaaf om de naam van mijn man aan te nemen. Maar ik best ouderwets, ik zal het toegeven.
    Bovendien was het voor mij ook makkelijker omdat ik geen Hollandse achternaam heb. Maar ik vind het ook gewoon fijn…
    Leuk onderwerp trouwens!
    Gr,
    Julia

  15. Toen wij trouwden was het normaal dat je de naam van de man aannam. Zou niet weten dat het 40 jaar geleden anders kon. Tegenwoordig is het normaal bijna dat je je meisjesnaam aanhoudt.

  16. Ik heb mijn mansnaam áchter mijn eigen achternaam geplakt.
    Het grappige hier in Spanje is dat mijn kinderen nu precies andersom heten: eerst de achternaam van hun vader en dan die van mij.

  17. Haha, ben je een tut als je je vent zijn naam aanneemt? Niet als je betaald krijgt om wtf, daarover te typen? Als ik de Linda eens inkijk zie ik een heel ander stereotype, te langdradig om daarover uit te wijden…

    Mijn naam is ook die van manlief. Niet een dubbele achternaam, gewoon, fra skogen op zijn Nederlands. Klinkt beter dan mijn echte achternaam.

    Wat een drukte het zijn maar een paar letters achterelkaar in een of ander stoffig ambtenarenregister. Ga ik daarvan wakkerliggen… Ik ben toch wel wie ik ben of ik nu van den bosch, jansen, pietersen of kijkindeverte heet.

  18. Ik heb wel de naam van mijn man aangenomen, nu zo’n 4 jaar geleden…
    Mijn man had het niets uitgemaakt wat ik destijds had gedaan, maar ik vond het juist heel fijn…Soort van eenheid zeg maar.
    Ben persoonlijk ook van mening dat je achternaam niks zegt over je identiteit..

  19. Ha, ik stond in het tuttennummer. Ubertut. En ik heb ook mijn mans achternaam. Ik weet nl dat mijn nichtje op een bep moment aan haar moeder vroeg of die haar moeder wel was omdat ze anders heette. Die izjn later nog getrouwd en ook weer gescheiden. Ik vond het helemaal niet raar om mijn eigennaam een plaatsje op te laten schuiven. Ik heb nl zelf de ouderwetse versie zijn naam- mijn naam. Ik gebruik spreektaal gewoon zijn naam en als ik een brief schrijf wel de dubbele versie.

  20. Voor mij geen trouwerij meer. Heb ik één keer gedaan, maar uiteindelijk had ik naast pijn in mijn hart ook pijn in mijn portemonnee.
    Wel belachelijk toentertijd, 18 jaar terug, ik was zwanger en we vonden het prima dat het kind mijn achternaam kreeg, maar nee. Tot 300 dagen nadat de scheiding is uitgesproken door de rechter kreeg het kind de achternaam van de ex…
    Uiteindelijk opgelost door stiefouderadoptie te doen met mijn vriend, moet je wel eerst samen 4 jaar voor het kind gezorgd hebben. De kinderen hebben mijn naam.

    Mijn moeder trouwde een man met dezelfde achternaam (ze wou haar achternaam niet kwijt ;-))Maar wat een problemen ze daar niet mee heeft gehad. Nee, u moet met uw meisjesnaam ondertekenen, dan maar dubbel doen, nee, u moet alleen met uw meisjesnaam ondertekenen, zucht.
    Ik zie nog wel regelmatig ergens staan dat je je meisjesnaam kunt doorgeven, maar ik zie nooit ergens staan dat je je jongensnaam kunt opgeven…

    Marion

  21. Ik heb wel de naam van mijn man aangenomen. Ik vind niet dat dat afbreuk doet of deed aan mezelf, vond het wel leuk dat het dan duidelijk was dat we bijelkaar horen. Maar verder heb ik er niet veel over nagedacht. Tot op de bruiloft zelf. Iedereen bleek zijn eigen naam te houden en iemand maakte de opmerking dat het wel raar was dat ik zo ouderwets was. Ach, maakt het uit.

  22. Ik ben geen tut, maar heb wel de naam van mijn man aangenomen. Die komt veel minder vaak voor, is dus een stuk origineler en ik vind hem veel mooier 🙂 Ik hoefde er echt niet lang over na te denken. Nu vind ik het ideaal en mooi dat ik hetzelfde heet als mijn man en kinderen. Officieel heb ik mijn meisjesnaam er nog wel achter, maar die gebruik ik zelf bijna niet meer.

  23. Ik heb mijn mans naam aangenomen. Ik ben zelf kind van gescheiden ouders (was toen heel bijzonder) en ik vond het zo irritant als mijn moeder belde. Ja hallo met mevrouw xxxxx de moeder van Yvonne yyyyyy. En dan elke keer maar weer uitleggen hoe het zat. Dus ik had iets van we zijn een gezin dus ook allemaal dezelfde naam. Lekker makkelijk en duidelijk voor iedereen. Groet Yvonne

  24. Ik heb ook mijn eigen naam gehouden om de reden die jij noemt. Toen wij trouwden, waren er verder nog geen andere mogelijkheden. De gemeente Amsterdam vroeg al wel bij de ondertrouw welke naam ik zou gaan gebruiken. Onze kinderen (nu 21 en 19) wisten al van jongsaf aan dat mama haar eigen naam gebruikt en vonden het niet gek om dat uit te leggen.
    Als ik destijds had kunnen kiezen voor ‘mijn naam – zijn naam’ had ik dat misschien wel gedaan.

  25. Wij hadden al drie kindjes… Die zijn naam hadden..
    Een kaartje gericht aan: familie X +Eefje deden bij mij de twijfels wegnemen… Ik wilde ook fam. X zijn!!!
    Truttig? Misschien wel, ik ken geen vrouwen die hun eigen naam hielden, dus eigenlijk heel gewoon voor ons.

  26. Ik heb de familienaam van mijn man aangenomen.
    Zo blij! (Van jongs af aan werden er allerlei stomme taalkundige grapjes uitgehaald met mijn meisjesnaam. Niet leuk.) Nooit aan gedacht dat het raar zou zijn om niet mijn meisjesnaam te houden. Ik hoor toch bij mijn man. We zijn toch een leuk stel. Getrouwd, 21 jaar geleden. Ik heb mijn persoonlijkheid gehouden maar ik wil wel graag één familie zijn met onze kinderen. Zij zouden het niet leuk vinden als ik een andere achternaam had dan hun vader.

  27. Wij zijn nog niet zo heel lang geleden getrouwd, maar ik heb toen ook de achternaam van mijn man aangenomen. Ik gebruik mijn meisjesnaam nog wel eens, als het mij uitkomt 😉

    Kids hebben zelfde achternaam als ik en manlief, net zo handig!
    Ik kan me er trouwens absoluut niet druk om maken of mensen me met mijn meisjenaam of met man’s achternaam aanspreken. Ik ben wie ik ben en beide achternamen horen ook bij mij 😉

  28. In mijn vriendengroep (twintigers) hebben de meeste getrouwde mannen en vrouwen ervoor gekozen allebei de dubbele naam te gebruiken.
    Volgens mij was het in 1984 al zo geregeld dat de mogelijkheid tot naamsverandering bij het huwelijk wederzijds is. Overigens wijzigen mijn vrienden hun naam op het werk meestal niet.

    Ik vind de aanname dat naamswijzing per se eenrichtingsverkeer moet zijn wat ouderwets. Volgens mij is dat meer iets van de vorige generatie. Tegenwoordig ligt de overweging om een dubbele naam aan te nemen net zo goed bij de man.

Leave a reply

CommentLuv badge