Dagelijkse ergernissen

Op een Engels blog las ik over zogenaamde ‘pet peeves‘, van die dagelijkse ergernissen. Ik dacht: ‘Kom, laat ik eens opschrijven wat mij irriteert.’ Toen ik eenmaal begon met typen, werd mijn lijst alsmaar langer!

  1. Mensen die zeggen: ‘Ik irriteer me aan’. Het is: ‘Dat irriteert mij,’ en ‘Ik érger me áán!’
  2. Mensen die voorkruipen in de rij, en vervolgens doen alsof ze dat niet beseften.
  3. Mensen die geen voorrang verlenen als ik van rechts kom.
  4. Mensen die hun hond niet bij zich houden.
  5. Mensen die van hun hond zeggen: ‘Hij bijt niet hoor!’ terwijl genoemde hond je kruis besnuffelt.
  6. Mensen die uitgebreid gaan staan wachten terwijl de kassière hun boodschappen aanslaat, in plaats van ze vast in te pakken!
  7. Mensen die luidruchtig in het openbaar lopen te bellen.
  8. Mensen die heel veel plek innemen, letterlijk en figuurlijk.
  9. Mensen die zeggen: ‘Oh, ik ben toch zoo verlegen! Ik durf bijna niets te zeggen in gezelschap!’ En hier vervolgens een uur over uitwijden.
  10. Mensen die een vriendelijke groet niet beantwoorden, maar negeren.
  11. Mensen die bellen om 17 uur, en mij al jaren kennen. Weten ze dan nog niet dat ik dan net mijn eerste hap van de warme maaltijd neem? Zelfs de meneer van de fietsenstalling, die mij niet eens kent, zegt dat hij de klok op mij gelijk kan zetten!
  12. Mensen die zeggen: ‘Ik bel je zo terug,’ en vervolgens nooit meer wat van zich laten horen.
  13. Mensen die steevast te laat komen op afspraken.
  14. Mensen die in restaurants uitgebreid gaan zitten poepen. Doe dat dan thuis!
  15. Mensen met maar 1 ding in hun karretje, die ik sympathiek laat voorgaan, en die dan vervolgens een kortingsbon hebben die problemen oplevert. En dat ze dan ook nog een pakje zware shag willen, die net op is, en achter uit het magazijn moet worden gehaald.
  16. Wandelaars die aan de verkeerde kant van de weg lopen.
  17. Fietsers die niet kijken waar ze fietsen omdat ze zo druk sms-en.
  18. Fietsers die wél kijken, maar geen cm uitwijken, en je praktisch omver fietsen.
  19. Mensen die het tafeltje naast zich bezet houden, met hun jás!
  20. Mensen die alleen nog maar Nederlands kunnen spreken met allerlei Engelse kreten er tussendoor.
  21. Winkelpersoneel dat doet alsof ze je niet zien.
  22. Schoolpoorten die te laat opengaan.
  23. Mensen die tijdens een gesprek voortdurend om hun mobieltje zitten te kijken.

Herken jij je in bepaalde ergernissen?
Wat zijn jouw ergernissen?

Neem een email abonnement!

24 Responses to Dagelijkse ergernissen

  1. Dat van die gehandicapten is wel een beetje kort door de bocht. Als je niet goed kunt lopen, kun je natuurlijk nog best wat doen met je handen. Wat ik wel ontzettend irritant vind, zijn die mensen die duidelijk NIETS mankeren, behalve een gebrek aan fatsoen, en hun auto op een gehandicaptenparkeerplaats zetten, zodat ze minder ver hoeven te lopen.

    Verder probeer ik me niet meer druk te maken om kleine dingen, maar wat bij mij wel irritatie opwekt, als ik niet oplet:

    – Telefoontjes tijdens etenstijd
    – Telefoontjes van mensen die niets te melden hebben, maar ‘gewoon even willen weten hoe het is’ (en die behoefte gerust meerdere keren per week hebben. Ik werk thuis, ik verbouw, ik eet en ik slaap. Het is echt niet nodig om er steeds naar te vragen, want er gebeurt niets en er gebeurt letterlijk niets als ik steeds midden op de dag gestoord wordt)
    – Mensen die in de supermarkt vragen of ze voor mogen, omdat ze ‘weinig hebben’. Als ik tijd heb om je voor te laten gaan, dan zeg ik dat zelf wel
    – Mensen die je iets uitleent, waarna ze vervolgens doen of het van hen is
    – Ondankbaarheid
    – Mensen die de deur achter hun gat open laten staan
    – In ons vorige huis: mensen die voor onze deur parkeren, in plaats van voor hun eigen deur (waardoor wij bij hen moeten gaan staan of heel ergens anders)

    Oh, en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik merk al dat mijn humeur er niet beter van wordt 😉

  2. Dat van de gehandicaptenkaart vind ik toch wel een beetje erg krap door de bocht. Mijn man heeft ook zo’n kaart, niet voor zijn plezier hoor. Maar5 puur noodzaak want hij heeft een spierziekte waardoor hij geen lange afstanden kan lopen. Zo’n kaart krijg je niet zomaar, je moet medisch onderzocht en gekeurd worden en allerlei testen ondergaan. En dan nog loop je de kans dat deze afgewezen wordt omdat je niet aan de criteria voldoet. Dus denk even na voordat je een conclusie trekt.
    Waar ik me verder aan erger
    – is o.a bovenstaande mensen die gelijk oordelen.
    – als je door copd een hoestbui hebt en mensen zeggen , steek nog een sigaret op.Of je voor je plezier zo’n hoestbui hebt.
    – mensen die overal het licht laten branden in ruimten waar ze niet zijn.
    – mensen die luidruchtig bellen in de tram en bus en zo iedereen laten meegenieten van hun leven.
    – kauwgum op straat
    – mensen die staan te gillen als ze hond zien en hun kinderen weg trekken , of iedere hond gevaarlijk is
    – taxichauffeurs die soms erg aso zich gedragen in het verkeer
    – mensen die denken dat alle oost europeanen criminelen zijn
    – en zo kan ik nog wel even doorgaan.
    Niet dat ik volmaakt ben of nooit een oordeel heb, maar ik heb wel geleerd in de loop der jaren trek niet gelijk je conclusie maar kijk verder dan je neus lang is en vraag je ook eens af waarom en hoe kan iets.

  3. @Lekker leven: ja hè?! Als je eenmaal begint, dan word je er niet blijer van… Wat betreft telefoontjes van mensen die ‘zo maar’ bellen: die kan ik eigenlijk wel waarderen! Ik vind dat gezellig. Maar zelf vraag ik altijd eerst of het wel uitkomt, dan kunnen mensen aangeven als het een slecht moment is.

    W.b. de gehandicaptenparkeerplaatsen: als je nog zo handig bent dat je kunt doe-het-zelven, kun je dan niet ook een stukje lopen?

  4. Afgezien van nummer 1 kan ik me,, net als jij, aan de overige punten ook ergeren.
    Ik merk alleen wel dat ik me niet beter ga voelen door dat ergeren en dus probeer ik er niet teveel op te letten, want waar je je op concentreert wordt steeds meer irritant.
    Ik probeer bepaalde situaties te vermijden, kies voor andere opties en sluit me voor bepaalde zaken letterlijk af. (voor zover dat lukt).
    Daarnaast richt ik me zoveel mogelijk op positieve zaken en haal ik vooral heel veel positieve energie uit de natuur en dieren, meestal niet uit mensen.
    En hoe raar het ook klinkt: door hardop te zeggen hoe vervelend iets is wordt het ook waarheid. Beter is het om hardop te zeggen hoe mooi of hoe fijn iets is (‘wat een prachtig weer’ bijvoorbeeld). Dit geeft veel meer positieve energie dan ‘getver, het regent’.
    Zo ga ik er een beetje mee om, misschien helpt het jou ook.

  5. Haha, zo grappig. Ik erger me niet zo snel eigenlijk. Maar wat ik wel erg vervelend vind, is wanneer je de deur voor iemand openhoudt en mensen lopen gewoon door, in plaats van de deur over te pakken. Of op zijn minst ‘bedankt’ te mompelen.

  6. poee ik ben niet zo’n getergd mens blijkbaar,zo veel dagelijkse(want daar had je het toch over?) ergernissen heb ik werkelijk niet.(lijkt me ook ehm slecht voor je bloeddruk 😉 maar dat terzijde).
    Maar iets wat werkelijk dagelijks voorkomt??? ik zou het niet weten…..de wekker die afgaat misschien(maar dat haat ik gewoon 😉 )

  7. 1.Gezonde mensen die over hun kwaaltjes klagen

    2.De zinnetjes “ik heb zoiets van” en “zeg maar”

    3.Kinderen met helmpjes op de fiets

    4.Kinderen die in de supermarkt het menu mogen samenstellen en dan gaan gillen

    5.Toeteren als je weggaat en dan op de hoek nog een keer

    6.Mensen die de weg vragen en vervolgens hun hele levensverhaal vertellen

    7.Winkeliers bij een klacht:”U bent de eerste,dit heb ik nog noooooit gehoord van een klant”

    8. Met mevrouwtje aangesproken worden

    9.Honden op zitplaatsen in trein en bus

    10.Ongevraagde adviezen

    Echt leuk om op Maandagmorgen even op te schrijven!

  8. Ik herken niet zoveel in je ergernissen. Ik heb ze wel, maar het zijn er niet zo veel. Maar het zijn dan weer wel grote ergernissen. Bijvoorbeeld:

    – Mensen die langzaam lopen in een winkelcentrum aaaaarghhhh ! *zegt mevrouw met lange benen die grote stappen neemt*
    – Smoesjes van mensen om niet te hoeven doen wat ze geacht worden te doen (komt in mijn bandje nogal eens voor….)
    – De rommeligheid van mijn wederhelft
    – Mensen die altijd de dramaqueen uithangen (dat de dood van haar hondje echt wel 10x zo erg is als de dood van jouw oma ofzo, dat.)
    – Hondenstront op de stoep
    – Mensen die muziek op hun telefoon luisteren in het OV zonder oordopjes
    – Mensen die neerkijken op anderen. Ik heb dat zo door en dan hoef ik eigenlijk niets meer van die persoon te weten.

  9. Haha,Dee die is leuk:”Mensen die altijd de dramaqueen uithangen (dat de dood van haar hondje echt wel 10x zo erg is als de dood van jouw oma ofzo, dat.”

    Geldt ook voor bevallingsverhalen en mensen die zeggen dat de dokter hun voor de dood heeft weggesleept:”de dokter zei ik had niet 5 minuten later moeten komen”…en dan met een diepe zucht er achteraan

  10. En dan toch ook maar even inhoudelijke reactie. Dames die hun man beschrijven als “mijn mannetje”. ‘k heb wel meer irritaties hoor, maar vandaag even niet, want een verlofdag (joepie!)
    groet, Loonlijstmama

  11. Loonlijstmama, hihi, goed dat je het even noemt. Ik krijg namelijk heel erg de kriebels als mannen hun vrouw ‘popje’noemen. Ik heb mijn vriend gevraagd of ik hem een mep mocht geven als ie me ooit zo zou noemen. Is goed, zei ie. 😉

    Gewoon Sterre, het klinkt inderdaad wel komisch zo maar het is echt gebeurd! Had ik die dag de begrafenis van mijn oma gehad, begon zij over haar hond! Toen ben ik gewoon weggelopen, geen behoefte aan haar.
    Bevallingsverhalen zijn ook erg ja. Ik heb er 2 totaal verschillende gehad, maar ik loop er niet zo mee te koop op kraamfeesten ofzo.

  12. Iemand in familie heeft vroeger polio gehad, hij loopt dus slecht. Maar hij klust echt weleens en heeft ook zo’n kaart.
    En Sterre: iemand uit mijn nabije omgeving heeft een kind met n.a.h. door een ongeval, hun (kleindere) kinderen dragen ook een fietshelm. Zelf doe ik dat niet bij de mijne, maar begrijp het wel.

    Verder zijn al deze ergernissen wel herkenbaar!
    Leuk om ze eens op te schrijven, voeg er nog 1 toe: irritante verkooptelefoontjes.
    En nu ga ik weer verder met het opruimen van een in de afgelopen tijd ontstane ergernis: de bende van de jongenskamer…;-)

  13. Wat een leuk blogje. Om heel wat ergernissen moest ik echt lachen en tegelijkertijd meeknikken want inderdaad díé zijn ook ergerlijk.
    Ik voeg nog toe:

    Dat het geluid van de reclame áltijd harder is dan het geluid dat je voor het programma dat je kijkt hebt ingesteld.

    Dat bijna nergens meer contant geld bij de bank kan brengen en dat áls je dat wel kan, (Rabo bijvoorbeeld) dat ze je dan transactiekosten in rekening brengen. Omgekeerde wereld toch?!

    Groetjes uit de casa!

  14. Een invalide kaart krijg je niet zomaar, ik kan me alleen ergeren aan kortzichtige mensen die gelijk een oordeel klaar hebben.

    Je ergeren aan een fietshelm ? zou zeggen verdiep je even in fietsongelukken bij kinderen.
    Leer je veel van.

    Deboor

  15. “Mensen die gaan poepen in een restaurant, laten ze dat thuis doen”, hahahaha, nog nooit bij stil gestaan. Maar ja, als je moet dan moet je!
    De meeste herken ik heel goed. Maar op nummer 1 staat toch wel het roekeloze rijgedrag van automobilisten in kindvriendelijke wijken, vreselijk, en helemaal als er ouders in zitten met hun kroost, ik snap dat echt niet en wíl het ook niet snappen.
    Verder erger ik mij aan ons kikkerlandje waar iedereen masaal op zondag gaat wandelen en fietsen, vreselijk vind ik dat. Meestal ga ik er alleen op uit in al vroegte, dan kom ik een enkele keer een mens tegen.
    Maar denk om je bloeddruk Nicole!!

  16. Hoe kán ik het vergeten!! Vrouwen die vinden dat thuis zijn bij je kinderen geen werk is en dan altijd klagen: Help, morgen weer aan het werk ( buitenshuis ). Wat wil je dan trut, denk ik stilletjes….

  17. Irriteren aan staat bij mij ook heel hoog. Onbegrijpelijk dat zoveel mensen dat fout doen. En al zeg je er wat van dan gaan ze gewoon door. Niet dat ze naar mij hoeven te luisteren natuurlijk:-) Ik heb een collega die blijft maar nachecken……… Maar echt ergeren doe ik me gelukkig niet veel. Ook alweer een kwestie van leeftijd, ik heb geleerd dat het weinig effectief is.

  18. Haha… wat grappig en soms ook erg herkenbaar die ergernissen! En het brengt ook heel wat teweeg, als ik de reacties lees. Sommige ergernissen van jou, daar maak ik me schuldig aan. (zoals bij de kassière – ik wacht meestal tot ik betaalt heb, voordat ik mijn boodschappen inpak)
    Ik kan mij zelf ook ergeren aan mensen die ‘muggeziften’. Ik noem het weleens: mensen die op de verkeerde slakken zout leggen. Maarja, haha… wat zijn ‘verkeerde’ slakken?? Wat voor de één een belangrijk punt is, is dat voor de ander niet.

  19. Ik heb er nog een: het gebruik van ‘veul’ en ‘heul’ als er ‘veel’ en ‘heel’ bedoeld wordt. Ook het willekeurige (en vaak onjuist) gebruik van ‘gezelligheid!’ staat hoog op mijn lijstje.

    Honden begrijp ik (snuffelen is voor een hond wat een hand geven is voor mensen), daarentegen kunnen de baasjes wel mijn ergernis wekken; bijv door hun hond op straat te laten poepen.

    M

Leave a reply

CommentLuv badge