Die arme Noorse ouders

Als je als ouder je kind ‘op kamp’ doet, is dat best spannend. Zal je kind het wel leuk vinden? Zal hij wel vriendjes vinden? En wat als hij heimwee krijgt?!

Maar zelden maak je je zorgen dat een een gek zich als politieman zal vermommen, en wild om zich heen gaat schieten.

De horror en de schrik die de Noorse ouders nu ongetwijfeld voelen is onvoorstelbaar. En heel mijn (moeder)hart gaat naar hen uit.

‘Moet ik het hier met de kinderen nog over hebben?’ heb ik me afgevraagd. Maar vervolgens besloten dat, tenzij ze er zelf over beginnen, ik het onderwerp niet ga aansnijden. Ik ben bang dat ik ze angstig maak.

Hoe ga jij om met dit soort verschrikkelijke nieuwsberichten met betrekking tot je kinderen?

Neem een email abonnement!

10 Responses to Die arme Noorse ouders

  1. Verschrikkelijk he, heb het gisteren op het nieuws al gehoord. Tegenwoordig durf je je kinderen nergens meer naartoe te laten gaan, stel maar…
    Dat kan je voor de kinderen zelf natuurlijk niet maken.

  2. Daar moet je toch niet aan denken. Dat je kinderen gewoon worden geëxecuteerd omdat ze op een socialistisch kamp zijn…

    Zo’n klein rustig eilandje in zonnig Noors suburbia.

    Heb nog geen idee of ik het zelf zou vertellen. Denk het wel. Kinderen pikken toch altijd meer op dan je denkt en anders blijven ze er misschien in hun hoofd om malen.

  3. Ik vond het gisterenavond al zo’n vreselijk nieuws, en toen had men het ‘pas’ over 10 doden. Ik wist niet wat ik hoorde op de radio, vanmorgen. Vreselijk gewoon. Wat een idioten heb je toch op deze wereld.

    Ik heb zelf geen kinderen, dus ik kan je niet echt adviseren. Maar verzwijgen gaat vast niet lukken, lijkt me.

  4. Mijn kinderen zijn al ouder (19 en 20) dus die lezen of horen zelf het nieuws. Misschien kijken je kinderen naar het jeugdjournaal? Dan krijgen ze het vanzelf mee. Maar ik weet nog welke uitwerking 9/11 op hen had, toen waren mijn kinderen rond de 11 jaar.
    Wij altijd maar denken dat Noorwegen zo vredig was maar we zijn ruw uit deze droom gehaald. Wat een leed voor al die ouders en wat ziek dat er steeds meer van dit soort onmensen lijken bij te komen, ik heb er geen woorden voor.

  5. Onze zoon is 8 en heeft en het nieuws meegekregen. Hij vraagt ook aan ons hoe of wat. Maar het blijft moeilijk om uit te leggen, want wij als ouders kunnen zelf amper begrijpen wat er is gebeurd. Zoveel gezinnen verwoest, er zijn geen woorden voor.

    Isabelle

  6. Mijn kinderen zijn net terug van kamp en mijn veertienjarige vertrekt maandag alweer voor tien dagen naar Frankrijk. Ze heeft er zin in, maar ik laat haar gaan met een klein hartje (en ik mag het niet laten zien). Ze gaat met de bus en je hoopt maar dat ze er alvast veilig geraken en terug keren. Tegen haar heb ik het zelfs nog niet durven zeggen over Noorwegen!

    Groetjes, Sandra.

  7. Mijn oudste kleindochter ( 20 jaar) studeert in Noorwegen ( Trondheim0 en heeft nu vakantiewerk in Stavanger in een ziekenhuis bij afdeling bloeddonatie. Volgende week mail ik haar, maar nu denk ik dat ze overuren maken. Vreselijk, Noorwegen, een land waar je de achterdeur open kunt laten, bij wijze van spreken

  8. Dit is je ware nachtmerrie om als ouders mee te maken.Ik denk zo dat je je hier nooit op voor kan bereiden als ouders. Uit eigen ervaring weet ik dat je je kinderen niet in een glazen huis kan plaatsen na ingrijpende dingen maar dit het liefst wel zou doen.

  9. Moeilijk he – hier zijn ze 3 en 6 en ik heb werkelijk geen idee hoeveel ze er van meekrijgen, maar momenteel gaan we afwachten tot er vragen komen … ze zijn nog zo jong 🙁

Leave a reply

CommentLuv badge