Tuinieren met kinderen

Het spijt mij te moeten zeggen dat ik geen fan ben van tuinieren. Graag had ik me bij de tuinliefhebbers gevoegd die tijdens het wieden en zaaien geheel Zen worden, en één met Moeder Natuur.

Door middel van boeken als Tuinieren voor Dummies heb ik geprobeerd mezelf aan te praten dat ik dól ben op tuinieren, maar net als mijn planten, weigerde deze hobby tot bloei te komen. En dus is tuinieren gewoon een extra corvé dat de zomer met zich meebrengt.

Maar omdat ik niet inzie waarom ik als enige moet lijden, heb ik mijn kinderen ingezet als hulpjes. Elke woensdag zet ik de kookwekker op dertig minuten, sommeer de kinderen naar buiten, en dan wieden we gezéllig samen het onkruid dat dan weer weelderig bloeit.

In eerste instantie maakte ik de fout te kijken wat de kinderen deden, maar dat was funest voor mijn toch al weinig zonnige humeur. Teuntje hing met haar buik over een schommel, en elke keer dat ze naar voren schommelde trok ze een grassprietje uit. Piet lag op een skateboard, en rolde daarmee zogenaamd van onkruid tot onkruid. En Jan en Ot waren zo diep in gesprek over het virtuele computerspel Runescape dat hun monden overuren maakten, terwijl hun handen rustten naast het woekerende Zevenblad.

Dus nu kijk ik niet meer naar mijn kinderen, maar concentreer me op mijn eigen werk.

En de wekker.

Want één ding heb ik met de kinderen gemeen, namelijk de vraag: ‘Hoe lang moeten we nog?’

 

5 Responses to Tuinieren met kinderen

  1. Wou’k ook zeggen; zevenblad kun je eten als sla; wat tomaatjes erdoor en hopsa!
    Misschien je andere onkruidjes ook ns onder de loep nemen; wellicht heb je een hele groentewinkel in je tuin liggen…

Leave a reply

CommentLuv badge