Tandarts en Aldi

Na mijn halfjaarlijkse controle, waarbij steevast mijn tandsteen verwijderd moet worden, verliet ik opgelucht het pand. Weliswaar met een verdoofde onderkaak, maar dat weerhield me er niet van mijn gezicht in een blijmoedige grimas te vertrekken.

Ik besloot meteen maar even de boodschappen te doen voor de hele week, want Zelhem heeft een prima Aldi met veel parkeerplaatsen.

Bij gebrek aan lijstje liet ik mij inspireren door de koopwaar. Een doodzonde, ik weet het, maar ik was nog helemaal high van de opluchting dat ik van de tandarts af was. Al snel puilde mijn karretje dan ook uit met grote roze koeken, appelkoeken en muffins, want dat kost daar toch bijna niets.

Toch bleek mijn verdoving een handicap. Toen ik de kassière vroeg of ze nog dozen hadden, verwees ze me naar achteren, ‘naast de beschuit’. Maar eenmaal bij de beschuit zag ik echt nergens dozen.

‘Ik kon ze niet vinden,’ merkte ik op terwijl ik de boodschappen op de lopende band laadde.
‘Dan heeft u er precies naast gekeken,’ vond de kassière, ‘want de toastjes liggen naast de beschuiten!’

Nu ging me een licht op: ‘Ik vroeg eigenlijk om dózen! Ik ben net bij de tandarts geweest, en ik praat misschien een beetje raar door de verdoving.’
‘Ooooh,’ riep de kassière, ‘ik dacht dat u toastjes zei!’

Vertrouwelijk boog ze naar me toe: ‘Ik had laatst ook een verdoving, want mijn laatste verstandskies moest er uit. En die zat nogal vast en…’
Angstig deinsde ik achteruit, en trok bleek weg bij deze aanzet tot een gruwelijk tandartsverhaal.

De kassiere zag mijn geschrokken gezicht, en hield genadig haar mond. Maar toen ik wegging riep ze me nog vol sympathie na: ‘Sterkte hè!’

Niets verbroedert zo snel en gemakkelijk als tandartsbezoek.

Ik stel dan ook voor om op grote schaal tandartsen in te zetten om de integratie te bevorderen.

3 Responses to Tandarts en Aldi

Leave a reply

CommentLuv badge